«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου 'δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες -μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία». Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
«Μα εσύ που ζεις παντοτινά«Η σκάλα τ’ ουρανού»
Τελικά...
«Ο Γιάννης Μόραλης υπήρξε φίλος μου από τα χρόνια της νεότητάς μου, μες στην Κατοχή. Διδάσκει τη ζωγραφική μέσα και πέρα απ' τη Ζωγραφική. Μου έμαθε τη σημασία της λεπτομέρειας και την αξία της επιμονής στην τελική σύνθεση. Περιέχει όλες τις ανθρώπινες περιπέτειές του με την άνεση του Ευπατρίδη και του Ευγενούς. Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση. Μεγίστη κοινή στιγμή μας, οι Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές, το 1950».
-Δε θέλω αυτά τα Χριστούγεννα...
Με φόρα στην άγνοια άλλης μιας βδομάδας.
Ο δικός μας απολογισμός στη δισκογραφική παραγωγή της δεκαετίας που φεύγει…
