Ευχές

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

π. Φιλόθεος Δέδες: «δεν ανταποκριθήκαμε στη συνάντηση…»

«Η εορτή της μεγάλης και ταπεινής επιφανείας του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού είναι η απαρχή της νέας δημιουργίας.
Ο Θεός διελογίσθη και ο διαλογισμός Του είναι ο άναρχος Υιός. Ο Θεός ώμοσε εις εαυτόν και η όσμωσις με την ανθρώπινη φθαρτή φύση διήνοιξε τας οδούς της σωτηρίας. Ο Θεός επεσκέψατο ημάς και η φανέρωσις της Παναγίας Τριάδος καθορίζει τον τρόπο υπάρξεως των ανθρώπινων.
Ο Θεός προσλαμβάνει την ημετέραν πεπτωκυίαν φύσιν και ο άνθρωπος είναι το πρόσλημμα της Τριαδικής ζωής. Ο Θεός μεθύγνηται των φθαρτών και ο άνθρωπος δυνατοποεί την σύγκραση με την αφθαρσία. Ο Θεός σμικρύνει εαυτόν και ο άνθρωπος μεγιστοποιείται. Ο Θεός ταπεινούται και ο άνθρωπος υψούται. Ο Θεός μετανοεί δι’ ημάς και ο άνθρωπος ανίσταται εις την προτεραίαν κατάστασιν…
Ο Θεός ποιεί καινά τα πάντα, αποκαλύπτεται, προσφέρεται, λαμβάνεται, κομίζεται, φανερώνεται, ψηλαφείται και ο άνθρωπος θεοκοινωνεί. Λαμβάνει παν δώρημα τέλειον, μετέχει των ακτίστων θείων ενεργειών, καθίσταται πλέον μέλος του θεανδρικού Σώματος του Χριστού, κατά χάριν και εις χάριν και εν χάριτι. Χρίζεται πολίτης της Βασιλείας των ουρανών, κληρονόμος αιωνίου ζωής, μέτοχος παραδείσιας ζωής. Τελειούται και τελευτά εν Αυτώ.
Η ιστορία των ανθρώπινων πραγμάτων τελεύτησε. Ουδέν καινότερον της ενανθρωπίσεως του Θεού. Τίποτε πλέον δεν είναι νέο. Τα πάντα από τούδε καθίστανται καινά, καλούμεθα δε, κεχρισμένοι εις Χριστόν, να περιπατήσωμεν εν καινότητι ζωής.

Ο άναρχος Θεός άρχεται και εμείς εισερχόμεθα στον αιώνιο, θείο και σωτήριο σαββατισμό, στους χρόνους και τους καιρούς του Θεού…
Ο αγέννητος γεννάται εν Πνεύματι και η Αειπάρθενος χορηγεί σάρκα παρθένον αγνήν στον αγαπητό του Θεού και Πατρός και η Εκκλησία είναι το μυστήριο του εν Τριάδι αποκαλυπτομένου Θεού στους αιώνας…
Ο αχώρητος Θεός χωρείται στην προσλαμβανομένη ανθρώπινη φύση, την οποία επανάγει στην προτέρα και πέραν αυτής, στην παραδείσια κατάσταση της ατελεύτητης κοινωνίας μαζί Του.
Δύο χιλιετίες ο Χριστιανισμός είναι ο άρτος, το ύδωρ, το άλας, η ζύμη, το φως. Προσλαμβάνει στην Ευχαριστία το φθαρτό της ανθρωπίνης και μοιραίας φύσεως και το καθαγιάζει εν Πνεύματι Αγίω. Πνευματοποιεί τη σάρκα με τη βιολογική σημασιολόγησή της και μεταμορφώνει την εκπεσούσα κτίση εις ακτισίαν κατά χάριν, σε δημιούργημα το οποίον εγένετο εν ημέρα ογδόη…
Είκοσι αιώνες, συνεχώς, ο Χριστιανισμός κολαφίζει την αβουλία της ελευθεριότητος, την δειλία της απραξίας, την ατολμία της αυτάρκειας, την προσκόλληση στην νοσηρή επιφάνεια του ναρκισσισμού, την ειδωλοποίηση της φθαρτότητος, την παρωδία της θλάσης, την κύψη στην ευφάνταστη αθλιότητα της ανημπόριας.
Όλους τους αιώνες θα διώκεται ο Ιησούς ως απ’ αρχής, από Ηρωδιανούς, γιατί ως Μεσσίας Θεός είναι ο μόνος επικίνδυνος στις δυνάμεις του σκότους και του μηδενός.
Ο Χριστιανισμός δεν είναι μηχανιστικός συναισθηματισμός, φυσικός θρησκευτισμός, ιδεολογικός ηθικισμός, φοβισμένος μεταφυσικός αφορισμός, θεϊστικός κοινωνισμός. Είναι το ήθος του όλου ανθρώπου, του τελείου ανθρώπου, τον οποίο πνευματοφόρησε ο Θεός. Είναι μαρτυρία, κατάθεση στην πρόθεση της ευχαριστίας της ζωής, συνακόλουθης κατ’ όνομα, στην οδό του Θεού προς τον Άδη της κοσμικής περιπέτειας. Είναι εναπόθεση καταλόγου κλητών ονομάτων στην Τράπεζα του Ουρανού, στην οποία ο γεγενημένος και, γι’ αυτό, αναστημένος Θεός συντρώγει τον άρτο της οδύνης με το πλάσμα του…
Ο Θεός γεννάται στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας και βεβαιώνει αείποτε τον καιρικό άνθρωπο πως είναι εδώ, αλλά η παρουσία Του είναι, ταυτόχρονα, αναστάσιμα διακριτική στη ζωή μας. Είναι εδώ, στην Εκκλησία Του, αλλά και έρχεται. Είναι ο ην και ο ερχόμενος και ο αναμενόμενος, ο αεί ων και ωσαύτως ων.
Ο χρόνος της Εκκλησίας γέμει φανερώσεων. Είναι δια Χριστόν χρόνος του Πνεύματος, χρόνος στον οποίο εκφαίνεται η αγάπη του Θεού και Πατρός. Η Γέννησις του Θεού Ιησού Χριστού σημαίνει την σπαργάνωση του κόσμου με την θέρμη της ζωογόνου πνοής του Πνεύματος…
Η πίστη στην ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού κατέστη, δυστυχώς, φυσική υπόθεσις, δουλικός αναχρονιστικός εθιμισμός. Εθιστήκαμε στην συνήθεια, παγιωθήκαμε στην αναζήτηση, αρνηθήκαμε την θυσιαστική σχέση, δεν ανταποκριθήκαμε στη συνάντηση, λυγίσαμε στην περιδίνηση της κοσμικής αφομοίωσης.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν παραδοθήκαμε, προσπαθούμε και ο Θεός ετάζει ενός εκάστου την καρδιακή εναγώνια πρόταξη…
Τα Χριστούγεννα σημαίνουν ένα ιστορικό γεγονός. Το γεγονός αυτό είναι η εσχατολογική πορεία μας στην αιωνιότητα της Τριαδικής ζωής. Η σχέση ενός εκάστου με τον γεννηθέντα Θεό Ιησού Χριστό καθορίζει την ύπαρξη στη διάσταση της προσωπικής αναγεννήσεώς μας, στην φάτνη της θεϊκής παρουσίας, στον φωτισμό του αστερισμού του παναγίου Πνεύματος, στη βεβαίωση, εν τέλει, ότι ο Θεός Πατήρ αγαπά τόσο όμορφα τον κόσμο μας για τον οποίο νοιάζεται και τον οποίο διακυβερνά με τόση θυσιαστική αγάπη, με αυτή ταύτη την κένωση του ίδιου του Υιού Του.
Η προσκύνησις του θείου γεγονότος της Γεννήσεως προϋποθέτει μετανοούσα πίστη, αναζήτηση ελέους, ταύτιση με το εκκλησιαστικό αξίωμα γευόμεθα τόσες δωρεές για τις οποίες ποτέ δεν θα γίνουμε άξιοι. Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;»

Ο π. Φιλόθεος Δέδες είναι Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Ηγούμενος των Ιερών Μονών Ελεούσης και Σωτήρος Νήσου.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί το προλογικό σημείωμα του π. Φιλοθέου στο διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη «Τα Χριστούγεννα της γριάς», που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις «Μνημοσύνη» της Ιεράς Μονής Ελεούσης Νήσου Ιωαννίνων.

Μάνος Χατζιδάκις, «τα Χριστούγεννα…»

«Ο κόσμος πια δεν είναι μαγικός. Και τα Χριστούγεννα, μια οργανωμένη μηχανή… Έτσι ο Χριστός γεννιέται σιωπηρώς. Κανείς δεν τον αναζητά, κανείς δεν τον εσκέφτεται κι έρχεται μόνος σιωπηλός για να πεθάνει μόνος… κι αυτό τ’ αστέρι της βηθλεέμ, τι θέλει πάλι κι ήρθε ετούτη τη χρονιά… Α! τα Χριστούγεννα, δεν είναι φέτος ούτε για τα παιδιά. Άλλωστε απέκτησαν και αυτά, χάρις στην βιομηχανικήν ανάπτυξη, μιαν εντελώς προσωπική μυθολογία που απέχει χιλιάδες μέτρα από τη μυθολογία της γέννησης του Χριστού…
Η σιωπηλή αυτή γέννηση, μέσα στον άσχετο και θορυβούντα κόσμο μας, φαντάζει ακόμα πιο ιερή και πιο σημαδιακή, από την γραφική των τυπικών χριστιανών, που εννοούν να βλέπουν τον Χριστό, Θεό απ’ τη γέννησή του, εξ αρχής, κι όχι μετά, στον θάνατο, στο τέλος, στην κατάληξή του».

Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 23 Δεκεμβρου 1979. Από «Τα Σχόλια του Τρίτου», εκδόσεις «Εξάντας».

(Η γέννηση, έργο Αγήνωρος Αστεριάδη είναι δανεισμένη από το blog της Ιδιωτικής Οδού... Καλά Χριστούγεννα, Παναγιώτη...)

«Τα Χριστούγεννα του Νικόλα»

Πρώτο δώρο, πρώτη "ευχή", η ιστορία του Νικόλα, που μας έστειλε ο Γιάννης Φιλιππίδης, συγγραφέας των βιβλίων «Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ» και «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου», αμφότερα από τις εκδόσεις «Άγκυρα».
Το Γιάννη Φιλιππίδη τον βρίσκετε ακόμα στο εξαιρετικό blog του «Το φως που μας ενώνει» (filippidisyannis.blogspot.com).
«Πάντα οι φίλοι στη ζωή μας καλεσμένοι», Γιάννη μου... Ένα ευχαριστώ είναι λίγο... Καλά Χριστούγεννα κι από δω...

Γιάννης Φιλιππίδης, «Τα Χριστούγεννα του Νικόλα»

Χριστούγεννα σε μια πόλη βόρεια. Κάθε τόσο ήλιος και παγωνιά. Κάθε τόσο πάχνη, παγετός τα πρωινά παντού. Ιδιαίτερα πάνω στα τζάμια των αυτοκινήτων… Και τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, τρέχοντας να προλάβουν το κουδούνι της προσευχής, ζωγράφιζαν βιαστικά πάνω τους, αστεράκια, λέξεις και άλλα διάφορα, κι έπειτα, χουχούλιαζαν τα παγωμένα δαχτυλάκια τους στις χούφτες, μουδιασμένα από το κρύο, λες και τα ‘χαν βουτήξει για ώρα μέσα με φρέσκο πάγο…

Κι απέμεναν τ’ αυτοκίνητα, σειρές ολόκληρες, γεμάτες ζωγραφιές στα τζάμια τους. Και τα διαβολάκια, άκουγαν ζουζουνίζοντας το “πάτερ ημών” και χώνονταν στις παγωμένες αίθουσες, στις στολισμένες παγωμένες αίθουσες, κι ώσπου να ‘ρθει η κυρα Κούλα η ες αεί δασκάλα τους, κουλουριάζονταν γύρω από τη μεγάλη σόμπα του πετρελαίου, που σοφά είχε φροντίσει ν’ ανάψει ο κυρ Γιώργης, ο υπερήλικας επιστάτης…
Και τα τζάμια, ήταν όλα στολισμένα με κολλημένα λαμπερά χαρτιά, εκατοντάδες πανομοιότυπα αστεράκια, φάτνες κι αγγελάκια χωρίς πρόσωπα. Και τα μαθήματα, περιστρέφονταν πάντα γύρω από τη μεγάλη γιορτή των χριστιανών, και τα παιδιά ήταν όλα τόσο χαρούμενα, μαζί τους κι ο Νικόλας εκεί, που ένιωθε να υπάρχει σ’ αυτό το κλίμα φυσικά, όμορφα, κι αποζημιωνόταν για τον παγωμένο καιρό, και τον αγέρα που μοσχοβολούσε βοριά, μυρωδιά από πετρέλαιο, αλλά πιο πολύ, οσμές από φρεσκοκαμένο ξύλο, που καιγόταν ακατάπαυστα στις παλιές ξυλόσομπες των φτωχών.

Η επιστροφή στο εύπορο σπίτι του, ήταν εντελώς διαφορετική. Πόσες και πόσες δεν είχε δει τη μάνα με μάτια πρησμένα από το κλάμα, τον πατέρα βιαστικό να φάει, να ξεκουραστεί, να ξαναβγεί, να υπάρχει στο φόντο, αμίλητος, ανέκφραστος, απρόσιτος για το Νικόλα, όσες προσπάθειες κι αν είχε κάνει για το αντίθετο…

Αλλά το μεγάλο σπίτι, παρέμενε παγωμένο, μολονότι θερμαινόταν ακατάπαυστα από τους αποτελεσματικούς συσσωρευτές της εποχής που καίγανε νύχτα μέρα. Κι όσο πέρναγε ο καιρός, τόσο πιο πολύ πάγωνε το σπίτι, τόσο, που δεν ήθελε να βρίσκεται εκεί, κι ας τον είχε μάθει από μικρό εκείνη –στερνοπούλι– να μένει μαζί της, να τον αγκαλιάζει συχνά, να του διηγείται παλιές ιστορίες, για να τον κρατάει πλάι της…

Κι ο μικρός ήξερε αναπόφευκτα για όλα –για την ξένη γυναίκα που ‘χε μπει απρόοπτα στη ζωή του μπαμπά, κι οι δυο γονείς δε θα ‘τανε ποτέ ξανά οι ίδιοι– του μίλαγε κι εκείνος καταλάβαινε, είτε γιατί του περίσσευε η εξυπνάδα, είτε γιατί η μάνα ήθελε να τον προετοιμάσει για πράγματα που θα ‘ρχονταν γρήγορα, αλλά εκείνος, ούτε γνώριζε, ούτε καν μπορούσε και να φανταστεί. Και κάθε μέρα στο σχολείο, τα τζάμια της τάξης του, γέμιζαν νέα αστεράκια κι αγγελάκια και καμπανούλες, όλα γεμάτα χρυσόσκονη.

Κι όταν στο σχολείο έκαναν την καθιερωμένη γιορτή, κι έδιωξαν τα παιδιά μια ώρα αρχύτερα για τα σπίτια τους, ο Νικόλας, έτρεξε με μάγουλα κόκκινα από χαρά για το σπίτι, η μάνα πουθενά, αλλά πίσω από την κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας, άκουσε διακριτικούς θορύβους, κατέβασε το χερούλι και μπήκε απρόοπτα μέσα.
Στο υπέρδιπλο κρεβάτι, εκείνη είχε αραδιάσει μια στοίβα ρούχα, όχι τ’ ακριβά μα σίγουρα τ’ αγαπημένα της, και τα μάτια της έτρεχαν μεγάλους κόμπους από αλμυρά δάκρυα, που ταξίδευαν μέχρι τον όμορφο λαιμό της.

Η πρώτη του ερώτηση ήταν “γιατί το κάνεις αυτό μαμά;” κι επικράτησε σιωπή, βαθιά σιωπή για ώρα, πριν βρει το κουράγιο εκείνη να του δώσει μια πειστική απάντηση. Τότε εκείνη τον κάθισε στους μηρούς της, εύκολη κίνηση, γιατί μολονότι ψηλός για την ηλικία του, ήταν αδύναμος κι ελαφρύς σα πούπουλο. Και το παιδί παρατήρησε το κομοδίνο, με το βαρύ τεράστιο τασάκι, που ’χε γεμίσει με γόπες τσιγάρων, κι ήταν πρωτόγνωρο αυτό, ποτέ η μάνα του δε κάπνιζε παραπάνω από μερικά Καρέλια την ημέρα, κι εκείνα στον καφέ, πάντα με παρέα. Κι αφού τη βοήθησε να κλείσει το φερμουάρ της μικρής βαλίτσας, την παρακολούθησε να βάφεται, φορώντας ένα σύνολο ρούχων, που συνήθιζε να φοράει μόνο στις γιορτές των αγαπημένων της…

“Θα φύγουμε Νικόλα” είπε κοιτάζοντάς τον μέσα απ’ τον καθρέφτη αποφασιστικά…
Το παιδί έμεινε εκκωφαντικά σιωπηλό. Στο τέλος ρώτησε:
“Και σαν που θα πάμε, δηλαδή…;”
“Στη θείας Θάλειας, στην Κατερίνη. Έχει λεωφορείο σε μια ώρα…”
Πάλι σιωπή σε χρόνο χωρίς δείκτες.
“Μα ο μπαμπάς…”
“Δε θα τον πάρουμε μαζί μας το μπαμπά…”
“Είναι Χριστούγεννα…”
“Ο πατέρας σου μπορεί να περάσει τις γιορτές του, με όποια διάλεξε” είπε κείνη με ατσάλινη φωνή, πρώτη φορά την άκουγε έτσι. Δεν ξαναμίλησαν.

Μισή ώρα μετά, μάνα και παιδί περίμεναν στωικά να ’ρθει το λεωφορείο για Αθήνα. Εκείνη κάπνιζε ακατάπαυστα. Ο Νικόλας της έριχνε κλεφτές ματιές ασταμάτητα.
Ξαφνικά, πριν το πούλμαν, φάνηκε από τη γωνία το γκρενά Audi του πατέρα. Φρέναρε τόσο απότομα μπροστά τους, που όλα τα κεφάλια γύρισαν αστραπιαία, σχεδόν από ένστικτο…
Τότε εκείνη είπε:
“Νικόλα, πέρνα εκεί απέναντι στα παιχνίδια. Μπες μέσα, περιεργάσου, διάλεξε δυο μεγάλα που σ’ αρέσουν πολύ, κι όταν τελειώσεις, θα ’ρθω να αγοράσουμε αυτά που θέλεις…”
Το παιδί υπάκουσε πειθήνια…

Μείναν μόνοι τους. Ένας άντρας και μια γυναίκα, σχεδόν συνομήλικοι, λίγο πάνω απ’ τα σαράντα κι οι δύο.
“Μη φύγετε.”
“Γιατί να μείνουμε…”
“Ξέρω, το φταίξιμο είναι όλο δικό μου…”
“Αυτό δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν μας...”
“Εγώ…”
“Ο καθένας μας διαλέγει ό,τι θέλει σ’ αυτή την ζωή…”
“Εσείς είστε η οικογένειά μου.”
“Μήπως θέλεις να πεις, κ α ι εμείς…;”
“Όχι, μόνον εσείς... Σε παρακαλώ.”
Τον κοίταξε με μάτια παράξενα.
“Γίνανε πολλά. Μην εξευτελίζεσαι κιόλας στα μάτια μου!”
“Είκοσι χρόνια είμαστε μαζί, μη τα διαγράφεις έτσι…”
“Δε διαγράφω τίποτα, αλλά ράγισα.”
“Θα κολλήσουμε τα ραγισμένα, όλα στο χέρι μας είναι..”
“Κλόνισες την εμπιστοσύνη μου!” είπε κείνη και βούρκωσε…
“Έλα πίσω… κι εγώ θα…”
“Όχι άλλες κουβέντες, όχι άλλα λόγια σε παρακαλώ…!”
“Κι αυτό το ράγισμα, το ‘χω μέσα μου, το νιώθω γύρω μου.”
“Σου ορκίζομαι”
“Μη… μη… προπαντός μην ορκίζεσαι…” είπε και το ρίμελ στα μάτια, μουντζούρωσε το φωτεινό της πάντα πρόσωπο, “δε πιστεύω σε όρκους, ειδικά απ’ όσους έχουν το ταλέντο να τους τσαλαπατάνε έτσι…”
Εκείνη τη στιγμή, βγήκε το παιδί απροειδοποίητα από το παιχνιδάδικο. Στάθηκε μια στιγμή, δυο στιγμές.
Και διαπίστωσε πως η μάνα του, ήταν εξίσου όμορφη, ακόμα και μουντζουρωμένη από χρώματα και μακιγιάζ.

Του αγόρασαν τρία τεράστια κουτιά με διαφορετικά παιχνίδια…
Ήταν απ’ αυτά που έπαιξε ποτέ λιγότερο, όχι γιατί τα σνόμπαρε. Τα αγνόησε γιατί του θύμιζαν εκείνη την επικείμενη αναχώρηση, που ματαιώθηκε, τα εισιτήρια που κράταγε στην τσέπη του σαν ενήλικας, και δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ…

Κι οι μέρες των γιορτών, συνέχισαν να ’ναι σιωπηλές… κι αυτό συνέχισε να φέρνει θλίψη στο Νικόλα…
Ήτανε τα Χριστούγεννα του 1979…

(http://filippidisyannis.blogspot.com)

γεννιέται

Ο Χριστός γεννιέται και σήμερα, στον παρόντα χρόνο, στο τώρα μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει εντός μας, στις καρδιές μας, «τόπος εν τω καταλύματι» Αυτού… Ξέρω, όμως, ότι γεννιέται… Κι αυτό, μου φτάνει… Κι αυτό, μου δίνει ελπίδα…

Καλά Χριστούγεννα!

«ως παιδίον»

«Μόνο όταν εισχωρήσουμε στο παιδί που ζει κρυμμένο μέσα μας, μπορούμε να κάνουμε δικό μας το χαρμόσυνο μυστήριο του Θεού που έρχεται προς εμάς ως παιδίον…Το παιδί σ’ αυτή τη μακρινή σπηλιά της Βηθλεέμ δεν έχει επιθυμία ώστε να το φοβόμαστε. Εισέρχεται στις καρδιές μας χωρίς να μας εκφοβίζει, χωρίς να επιδεικνύει το κύρος και τη δύναμή του, αλλά μόνο με την αγάπη…».

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Χριστούγεννα

Έρχονται Χριστούγεννα… Κάποιοι θα μιλήσουν και πάλι για μελαγχολίες και για μοναξιές, θα ανάψουν όσο γίνεται περισσότερα φωτάκια, θα νοσταλγήσουν ξοφλημένες παιδικότητες και μίζερες αθωότητες… Κάποιοι θα εξαργυρώσουν το χρέος τους στο συνάνθρωπο με τις εθιμικές, κατ’ έτος φιλανθρωπίες τους, θα περιβληθούν το πολυτελές ένδυμα και το στημένο χαμόγελο της γιορτής και θα πορευθούν αυτάρεσκα, πασπαλισμένοι με μπόλικη χρυσόσκονη και σύμφωνοι πάντα με τις life style οδηγίες για όσο γίνεται πιο «must» Χριστούγεννα…
Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά… Υπάρχει η επανάσταση της ελπίδας… Υπάρχει το καταλυτικό μήνυμα ότι «ετέχθη ημίν σήμερον Σωτήρ»… Εκεί να σταθούμε. Στο μυστήριο της Θείας Ενσάρκωσης. Στο θαύμα της Γέννησης. Κι αν μπορέσουμε να το προσεγγίσουμε. Όχι γνωστικά, αλλά βιωματικά. Όχι κοσμικά. Υπερκόσμια. Όχι ερευνητικά, αλλά με την καρδιά μας. Όχι με αποδείξεις, αλλά με πίστη.
Αν μπορέσουμε…

Νατάσσα Μποφίλιου

Χρόνια πολλά Νατάσσα!!!

Μια ευχή…

Τα πρώτα "δώρα" άρχισαν να φτάνουν… Λίγη υπομονή… Μαζί θα τ’ "ανοίξουμε"…