Το «μ»...

Σαν ερώτηση μικρού παιδιού...

Ποιος... έκλεψε το «μ» απ' τον Οκτώβρη;

Έρχεται...

Ο Καβάφης της Λένας Πλάτωνος...

http://www.youtube.com/watch?v=EJZaWNweDGI

Η Νατάσσα Μποφίλιου στα Γιάννενα

Στις 9 Οκτωβρίου, στην «Αγορά»...

Επιτέλους!

Όλα...

Μετά το καλοκαίρι, που -ευτυχώς πέρασε γρήγορα- ένιωθε πως όλα ήθελαν ξανακοίταγμα, ξαναμέτρημα, τακτοποίηση... Όσο χώρο κι αν έπιαναν εντός του, μ’ όση αξία κι αν ήταν φορτωμένα, όση αλήθεια κι αν κουβαλούσαν, όσο ψέμα κι αν έκρυβαν…

Το ρολόι...

Ωραία συζήτηση, «διάφανη», όπως τα ποτήρια με το νερό που συνόδευσαν τον καφέ τους χτες το απόγευμα στο «Διεθνές»… Σε μια γωνιά ανάμερη, ξεκομμένη λες απ’ το θόρυβο του κέντρου της πόλης… Το ρολόι έκανε τους κύκλους του κι οι σχέσεις των ανθρώπων ήρθαν και πάλι στην κουβέντα… Με επουλωμένα τα τραύματα, αυτή τη φορά…

Οι ομπρέλες…

Βροχή σήμερα…
Η πρώτη του φθινοπώρου...
Άνοιξαν ξανά οι ομπρέλες…
Για να σκεπάσουν μοναξιές…
Ή αγκαλιές…

Όπως όπως...

Ερεθίσματα…
«Ενθύμια» που το καλοκαίρι αφήνει ακουμπισμένα όπως όπως στης καρδιάς την εταζέρα…
Ανθρώπων έργα, πες… Και πράξεις… Και επιθυμίες… Και ταξίδια… Που δεν έγιναν…
Το καθένα και μια ξεχωριστή ιστορία…
Που ζητάει να αποτυπωθεί…
Θέλει χειμώνα τούτο το αγώνισμα, μονολόγησε και βγήκε να ποτίσει το βασιλικό στο μπαλκόνι…

«Αντί φωτογραφίας»

Νησιώτισσα σε ακραία στάση.

Ακίνητη

σαν ξυλόγλυπτη γοργόνα στην πλώρη

του απογεύματος.

Μόνο τα μαλλιά της κυμάτιζαν

κάτασπρα από του χρόνου το αλάτι.

Καθόταν στην αυλή της

έκθετη στην τουρίστρια περιέργεια

με το βλέμμα καρφί

βυθισμένο στον τοίχο σπιτιού

μια σπιθαμή πιο μπρος απ' το δικό της

χαμηλό

ίσα να της κρύβει τη θάλασσα.

Τι κοιτάζει, ρώτησα φίλο που με

ξαναγούσε στο νησί του

τη θάλασσα, μου είπε, αγναντεύει

σ' όλη της τη ζωή, έτσι τη θυμάμαι

σ' αυτή τη στάση τ' απογεύματα

να βλέπει από το σπίτι

τη θάλασσα.

Σκεφτόμουν, τι περίεργο

αν μετακινούσε λίγο πιο δω

λίγο πιο κει την απογευματινή αυλή της

θα είχε δεξιά κι αριστερά τουλάχιστον

ελεύθερη τη θάλασσα να βλέπει

αλλά ίσως ασπάστηκε

εκείνη την ανένδοτη ακραία λογική

να μην καταδέχεται

πλαγίως να κοιτάζει

το ευθύ δικαίωμά της

βυθισμένο

σε απρόσμετρητο άδικο βάθος αιώνων

κι είναι ίσως για τη γυναίκα αυτή

το σπίτι μπροστά της

ένας δύτης.

(Από «Τα εύρετρα» της Κικής Δημουλά)

Σύνορο...

Ακροπατώντας στο σύνορο του Αυγούστου με το Σεπτέμβρη...

Στην πόλη…

Βγήκε βόλτα με τα πόδια στην πόλη που «αδειάζει» κάθε χρόνο τέτοιες μέρες…

Για να ξαναπιάσει το γνώριμο σε κείνον σφυγμό των ήσυχων ημερών του Αυγούστου…

Σφυγμό απουσίας…