«…Μια άνοιξη αληθινή.Λίγη ζεστασιά, λίγη αγάπη
Μια ανάσα ακόμα κι ένα πικρό
-μα αληθινό- χαμόγελο».
(«Εντομοκτόνο»)
(«Εντομοκτόνο»)
8 Μαρ 2010
6 Μαρ 2010
«Αδειάζει το σακούλι...»
Γράφτηκαν πολλά τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την οικονομική κρίση, τα μέτρα, τις ευθύνες... Κρατώ τα όσα έγραψε σήμερα, με τίτλο «Φασούλι το φασούλι, αδειάζει το σακούλι...», στη σαββατιάτικη στήλη της στα «Νέα» η Έλενα Ακρίτα:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4563710«Μην παίζεις με τα χώματα»
.jpg)
Το έργο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Μην παίζεις με τα χώματα» παρουσιάζεται στο θέατρο «Βασιλάκου» (Πλαταιών & Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός) από την Τετάρτη 10 Μαρτίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9.15.Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη - Ηρώ Μιχαλακάκου
Σκηνικά: Νίκος Τσιάμης
Κοστούμια: Αγγελική Καραμούτσου
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Παίζουν: Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη.
Μην παίζεις με τα χώματα!
Δε με λυπάσαι;
Με φάγαν τα πλυντήρια.
Αλήθεια τι ψάχνουμε, από παιδιά ακόμη, να βρούμε στο χώμα;
Το παρελθόν μας ή το μέλλον μας;
Τους απόντες ή τον χαμένο εαυτό μας;
Ένα παιδί που θα λερωθεί πολύ παίζοντας με το χώμα κερδίζει την αθωότητά του ως ενήλικας;
Μιαν -από τις πολλές- απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να δώσει η παράσταση. Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θέαμα με άξονες τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείον ασμάτων», που πραγματεύεται την Απώλεια με σαρκασμό, χιούμορ και συγκίνηση.
Γενική είσοδος: 12 ευρώ.
5 Μαρ 2010
3 Μαρ 2010
«Διψούσαμε κι οι δυο...»
Τρίτη Παρασκευή των Χαιρετισμών.
Στην εκκλησία του Νησιού, ο νεαρός άγιος με πλούσια κοκκινωπή κόμη που στεφανώνει το ωραίο κεφάλι, φέρει μαργαριτοστόλιστο διάδημα και κρατεί λόγχη. Με ορμητικό βλέμμα και ζήλια μας έβλεπε πριν λίγο, να περπατάμε δίπλα στα νερά…
Πόσο αδέξια, ανέτοιμα ήταν τα χέρια του! Μπα, όχι, λυπημένα ήταν μόνον. Και οι φωνές των βατράχων διάχυτες, ξεκάθαρα, έτσι νομίζω, έλεγαν, «Διψώ», «Διψώ», «Διψώ». Τις άκουγε κι αυτός, ήταν βέβαιο, γιατί αμέσως με τράβηξε προς το καφενείο, προς τον κόσμο, προς το φως.
Διψούσαμε κι οι δυο, δεν ξέρω τι! Ανθρώπινη δίψα.
Το αεράκι έφερνε κατά πάνω μας την Άνοιξη σε ακαταλόγιστες δόσεις…
Άννα Δερέκα,
«Λόγια του σώματος».
(Από το «Επάργυρον»).
Στην εκκλησία του Νησιού, ο νεαρός άγιος με πλούσια κοκκινωπή κόμη που στεφανώνει το ωραίο κεφάλι, φέρει μαργαριτοστόλιστο διάδημα και κρατεί λόγχη. Με ορμητικό βλέμμα και ζήλια μας έβλεπε πριν λίγο, να περπατάμε δίπλα στα νερά…
Πόσο αδέξια, ανέτοιμα ήταν τα χέρια του! Μπα, όχι, λυπημένα ήταν μόνον. Και οι φωνές των βατράχων διάχυτες, ξεκάθαρα, έτσι νομίζω, έλεγαν, «Διψώ», «Διψώ», «Διψώ». Τις άκουγε κι αυτός, ήταν βέβαιο, γιατί αμέσως με τράβηξε προς το καφενείο, προς τον κόσμο, προς το φως.
Διψούσαμε κι οι δυο, δεν ξέρω τι! Ανθρώπινη δίψα.
Το αεράκι έφερνε κατά πάνω μας την Άνοιξη σε ακαταλόγιστες δόσεις…
Άννα Δερέκα,
«Λόγια του σώματος».
(Από το «Επάργυρον»).
27 Φεβ 2010
«Ο οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης»
Το Δεκέμβρη του '73 ήμουν δευτεροετής φοιτητής της Νομικής. Έμενα στα Εξάρχεια, σ’ ένα ημιυπόγειο, μ΄ άλλους δυο Ηπειρώτες – δηλαδή συγχωριανούς μου, από το Τσεπέλοβο. Αυτοί ήτανε του Πολυτεχνείου και τριγυρνούσαν άσκοπα, γιατί μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη, τα μαθήματα δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη...
Ολόκληρο το κείμενο εδώ:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)