Love Her

Η Λίνα Νικολακοπούλου γεννήθηκε στη λουτρόπολη των Μεθάνων την τελευταία μέρα του Ιούνη…
Στα γενέθλιά της, τι αντίδωρο να βρω για τα όσα της «χρωστάω»; Για τα όσα μου είπε, μέσα απ’ τους στίχους της, τόσο πειστικά, τόσο κανονικά και τόσο αληθινά… Για τα όσα μου φανέρωσε, μέσα από τις ρίμες της, που κόβουν σαν μαχαίρι… Για τα όσα μου έμαθε, μέσα απ’ την «ακριβή» της τη γραφή, μέσα απ’ τις ανάσες και τις σιωπές της κάθε λέξης…
Με το Λόγο της, τα έσω σκοτάδια μου τα φωτίζει αλλιώς… Και την προσωπική μου άβυσσο κάποιες φορές μπορεί να την κάνει σκόπιμα πιο χαοτική, ξέρει όμως που βρίσκεται το φως και πως μπορεί να με κάνει κοινωνό του…

«στη δίνη του έρωτα...»

Η Λίνα Νικολακοπούλου... σε πρώτο ενικό:

«...Πάντα έμπαινα στη δίνη τoυ έρωτα, αλλά είχα και το νου μου. Πρέπει να έχει κανείς εμπιστοσύνη ότι αυτό είναι ένα κεφάλαιο σπουδαίο. Αλλά ΕΝΑ. Βλέπω την κούραση των ανθρώπων όταν διαδέχεται ο ένας έρωτας τον άλλο, χωρίς αυτοί οι έρωτες να είναι όλοι αληθινοί. Όταν βλέπεις το σενάριο να επαναλαμβάνεται πρέπει να αναρωτηθείς μήπως είσαι σε λάθος κινηματογραφική αίθουσα με λάθος συμπρωταγωνιστές σε λάθος διανομή. Και τότε να αναζητήσεις μέσα σου τι συμβαίνει. Δεν πρέπει να περιμένουμε τα πάντα από αυτήν την κατάσταση. Και όταν κάτι τελειώνει, πρέπει να έχουμε τn δύναμn ν' αγαπήσουμε αυτό που ζήσαμε μαζί, αυτό που καταλάβαμε για τους εαυτούς μας. Να πάμε κάπου αλλού χωρίς σκοτωμούς... Γιατί, ναι, σίγουρα πάμε κάπου. Ξεκινάμε ένα ταξίδι σαν να δίνουμε όρεξη στον εαυτό μας να παρακολουθήσει ξανά ένα άλλο σχολείο, να αισθανθούμε τnv ανάγκn να πληροφορnθούμε και άλλα πράγματα. Και να συναντnθούμε με τον αληθινό χρόνο. Με τη στιγμή εκείνη που ανακαλύπτουμε το κομμάτι το οποίο θα συμπλnρώσει το παζλ που μπορεί να φτιάχνω όλn την υπόλοιπη περίοδο ζωής...» (Περιοδικό «DNA», 1997).