Γιάννη Ρίτσου: «Μεγάλη Πέμπτη»

«Απόψε ακούμε πάλι
γύρω απ’ τη στέρνα του σπιτιού
το θρόϊσμα της χλόης απ’ το βήμα σου.
Κρύβουμε τα μάτια μας μες τα χέρια
μη δούμε στα νερά τη λάμψη της μορφής σου
κι ακολουθήσουμε το βήμα σου.
Έχουμε ακόμα δάκρυα πολλά
στο μυστικό δοχείο που μας εδώρισες
έχουμε ακόμα δάκρυα πολλά
για να ποτίσουμε το χώμα των αγρών σου...».

«Γραμματείς και πρεσβύτεροι αιώνες»

Ιδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι
σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη.

Μετεφέρθης άρον άρον στην εντατική
εγκατάλειψή σου.
Θεράποντες ήχοι σημάντρων
μετράνε κάθε τόσο το σφυγμό σου
ο θεϊκός αδύναμος και ο απτός σκιαγμένος
νταααααααααααν α ν α ν νταντον οον οον

Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν
τ’ ακανθώδη έθιμα
και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο
η νηστεία, ο Μπαχ, τα βαρελότα, και η μέθοδος
να φτάνει με καρφιά στα άκρα του ο πόνος.

Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών
τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο

σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν
τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.

Δε μ’ άκουσες.
Άφησες ανύμφευτη την κόμη της Μαγδαληνής
και σπατάλησες το σπάνιο Νυμφίο άρωμά σου
για να κάνεις τεστ αληθείας στην αγάπη, στον πλησίον.
Σου φώναζα να τους αφήσεις όπως είναι
όπως τους παραλάβαμε από την υπαρξιακή παράδοση
όπως περιγράφτηκαν από στόμα σε στόμα
από πικρό ποτήριον σε πικρότερο. Δε γλίτωσε
σταυρώθηκε όποιος διανοήθηκε να τους επαληθεύσει.

Προσκυνώ το οικείον προσφιλές μου σφάλμα σου.
Εν συντριβή περιστρέφω τη σούβλα
αδημονώντας σε αμνέ μας.

Από την ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά «Ενός λεπτού μαζί».

Καλή Ανάσταση

Πρόσκληση...

Στο μυστικό δείπνο των λέξεων...

Στων αισθημάτων τον κήπο...

Στου έρωτα το σταυρό...

Και στης Ανάστασης τη συνάντηση...

Πριν...

Στο τέλος μιας ακόμα μικρής εβδομάδας...

Λίγο πριν τη Μεγάλη...

Της άνοιξης...

Εξομολόγηση...

Στο πετραχήλι της άνοιξης...

«Ίδια»

«Άλλαξες…
-ας έμεινε η προδοσία στη φωνή σου ίδια...».

(Από το endomoktono.blogspot.com)

«Συνένοχες εαρινές διαθέσεις»

Φιλήματι δολίω παρεδόθη τοις ανόμοις.

Και γώ γιατί απαγχονίζομαι
από κλαδί ξένης μεταμελείας;

Ποιάν άνοιξη διέπραξα
εις βάρος των θαυμάτων της;
Πόση γύρη καταχράστηκα
για να κάνουν μέλι σπιτικό οι φωτογραφίες;
Εις το ακέραιον τη διασκόρπισα
σε όλες τις προσδοκώσες αναστάσεις.
Ας μιλήσουν.
Στα μυστικά των ονείρων δείπνα
εγώ μαγείρεψα προδοτική την αγάπη;
Έτοιμη παρετέθη αγορασμένη ρεφενέ
από το δίπλα φαστφουντάδικο φιλί.
Μήπως που ένιψα τους πόδας των χωρισμών;
Μπα. Τρις ερωτηθέντες αποκρίθηκαν
ουκ οίδα τον άνθρωπο.

Ποδόλουτρα.

Λες να ήτανε πολύ καυτή η χειρονομία
και ζεματίστηκε η ωφέλεια;

Μην ψάχνεσαι. Και να 'θελε τώρα να σου πει
όλη την αλήθεια η αιτία
είναι καταπαγωμένο το νερό.

Ρίξε πρόχειρα γι’ απόψε όλη την ευθύνη
στο δόλιο φίλημα που σου ‘στειλε κάποια νοσταλγία.

Από την ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά «Ενός λεπτού μαζί».

«Mα...»

«Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι μ’ ένα βρόντο μα μ’ ένα λυγμό».

(Τ. Σ. Έλιοτ σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη)

Άνοιξη...

Μας περιμένει η ά ν ο ι ξ η…

«Μια νύχτα...»

Μια νύχτα θα ταξιδέψω για πάντα. Θ’ αγκαλιάσω με τα χέρια την πόλη και θα πνιγώ στη δίνη των χρωματιστών νερών

Θα 'ναι μια νάρκωση ή ο θάνατος, δεν ξέρω να πω. Μέσα στα δάκρυα δε θα καταλαβαίνω πια γιατί το θέλησα ούτε πού αστόχησα. Οι αποσκευές μου θα παρασύρουν το σώμα μέχρι τη θάλασσα, ως τους υφάλους, έξω απ' τον παλιό σταθμό. Άμμος και ξερολίθια

Σφυρίγματα των τραίνων κι ο κάμπος ολόγυρα και δε θα μπορέσω να καταλάβω γιατί ήσουν και καταδότης και συνεργός

Μες στη νεροσυρμή δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Μια νύχτα θ' αγαπηθούμε για πάντα. Καθώς θάλασσα και ουρανός

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου,
«Κοιτάζοντας ένα ερωτευμένο σιντριβάνι».
«Νοσοκομείο εκστρατείας» - 1972

(Μάνο, σ' ευχαριστώ για την αφορμή...)