Αύγουστος...

Αύγουστος εν όψει...

Τον περιμένω και φέτος...

Για την κατ' έτος «συνωμοσία» των εναπομεινάντων στην άδεια πόλη...

Ταξίδευα...;

«Με τα καράβια

που με πήγαινες να δω

Ταξίδευα»

Από το «Ευχαριστήριο» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και του Θέμη Καραμουρατίδη για τα «Τρία μυστικά» της Νατάσσας Μποφίλιου...

Φιλί

Το... αλίευσα και το αντιγράφω από το blog του Γεράσιμου Ευαγγελάτου... Ξέρετε πόσο χαίρομαι, όταν άνθρωποι του Λόγου που αγαπώ και εκτιμώ και θαυμάζω εκτίθενται -θέλω να πιστεύω- για λογαριασμό μου, δίνουν λέξεις στο αίσθημά μου, λένε αυτά που θα 'θελα κι εγώ να πω κι εγώ, αλλά...

Απολαύστε ενα εξαιρετικό κείμενο του Γεράσιμου. Ένα αληθινό κείμενο:

Βρέθηκα σήμερα μπροστά σε ένα ζευγάρι. Ήταν αγκαλιασμένοι και χαμογελαστοί και φιλιόντουσαν στα φανάρια, κοντά ξημερώματα. Τόσο απόλυτα εκεί κι οι δυο. Τόσο άνετοι με την αδυναμία τους ο ένας προς τον άλλον. Δεν είχαν χαρακτήρα να κρατήσουν. Δεν είχαν εγωισμό. Δεν υπολόγιζαν το μετά και την έκθεση. Δεν τους ενδιέφερε να κρατήσουν τα προσχήματα ούτε να επιδείξουν εγκράτεια. Ήταν εκεί. Και τόσο. Για όσο.
Και σκέφτηκα όλα τα ηλίθια παιχνίδια στρατηγικής που παίζουμε. Όλες τις πνευματώδεις υπεκφυγές. Όλες τις ανόητες παρτίδες λεκτικού πινγκ πονγκ. Τις απελπιστικές απόπειρες συντήρησης μιας αφηρημένης αξιοπρέπειας. Όλα τα σκορ που κρατάμε σε αόρατα τεφτέρια.
Και αναζήτησα το νόημα. Κι είδα πως δεν υπάρχει. Κι είδα πως σχέση τελικά είναι αυτή η μικρή χρονική σύμπτωση που τα δύο μέρη αποφασίζουν να αποδυθούν κάθε ψεύτικη υπερηφάνεια και να γιορτάσουν την ευαλωτότητά τους. Και κατάλαβα πως το χαμόγελο του ανθρώπου που δίνεται δεν είναι απαραίτητα αμήχανο, ούτε αποκλειστικά ανόητο.
Και ξαφνικά το φιλί έχασε κάθε ενοχή και απέκτησε το πραγματικό του νόημα. Σαν κάτι που επισφραγίζει μια απόφαση να χαρίσεις ένα λάθος σου και την εμπιστοσύνη σου στον πιθανό μελλοντικό σου αντίπαλο.
Και κατάλαβα πως δεν είσαι τελικά τόσο έξυπνος να δείχνεις αυτάρκης και δυνατός. Γιατί μπορεί να κερδίζεις λίγο χρόνο. Αλλά τον χάνεις αναμφίβολα σε στιγμές.
Και μάλλον έχω μεγαλώσει αρκετά για να μη φοβάμαι τον άδειο χρόνο. Και να σκορπάω τις στιγμές...

Ρένα Βλαχοπούλου

Ρένα Βλαχοπούλου…
Πέντε χρόνια μετά...
Ήταν 29 Ιουλίου του 2004…

Για το Μίκη Θεοδωράκη...

Στις 29 Ιουλίου του 1925 είδε το πρώτο φως της ζωής του ο Μίκης Θεοδωράκης. Γεννήθηκε στη Χίο…
Παραθέτω εδώ λίγες γραμμές του Οδυσσέα Ελύτη, από την προ ετών ευχετήρια δήλωσή του, για το Μίκη Θεοδωράκη:

«Κάποτε η ευαισθησία που κοιμάται μέσα μας δεν ξυπνάει απλώς από τους ήχους, αλλάζει όνειρα σαν του Ελληνισμού, που η συνέχειά του διαρκεί και αντέχει όσο μια βελανιδιά… Να τι εύχομαι στον αγαπητό Μίκη: να ζήσει και να είναι η βελανιδιά των ονείρων του Ελληνισμού».

Στη Λευκάδα...

Λιμάνι στη Λευκάδα πιάνει η περίφημη Συλλογή Κωστάκη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Και μέσα από 43 έργα της Συλλογής όχι απλώς συμμετέχει σε ένα από τα παλαιότερα πολιτιστικά φεστιβάλ στην Ελλάδα -τις «Γιορτές Λόγου και Τέχνης», που γιορτάζουν τα 54 χρόνια τους- αλλά παρουσιάζει και σημαντικά έργα σε ακόμη μία περιοχή της περιφέρειας, καθώς ήδη έχει «συστήσει» στους φιλότεχνους των Χανίων, του Ρεθύμνου, της Ξάνθης, της Καβάλας, της Λάρισας, της Νάουσας και της Δράμας «θησαυρούς» των συλλογών .
Ένα δίπολο περιμένει όσους φτάσουν στο νησί του Ιονίου για να πάρουν μια γεύση της πολύτιμης συλλογής -μία από τις σημαντικότερες ανά τον κόσμο συλλογές ρωσικής πρωτοπορίας- που αριθμεί περισσότερα από 1.270 έργα: το δίπολο «Αντικειμενικό - Μη Αντικειμενικό», μέσα από έργα που αποτυπώνουν τα σπουδαιότερα κινήματα όπως ο συμβολισμός, κυβοφουτουρισμός, σουπρεματισμός, κονστρουκτιβισμός κ. ά.
Ο πρώτος άξονας της έκθεσης αφορά έργα παραστατικά, στα οποία κυριαρχεί η απεικόνιση του αντικειμένου. Η δεύτερη θεματική ενότητα αναφέρεται στη μη παραστατική τέχνη, όπου κυριαρχούν οι πειραματισμοί στη φόρμα, τη γραμμή και τον όγκο, επιδιώκοντας να αναδειχθεί ο πειραματικός και δυναμικός χαρακτήρας της τέχνης που αναπτύχθηκε στη Ρωσία τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, μιας τέχνης που κατέχει ιδιαίτερη θέση στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού μοντερνισμού.

Η έκθεση «Αντικειμενικό - Μη Αντικειμενικό» έως και τις 31 Αυγούστου στην αίθουσα εκθέσεων του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Λευκάδας.

«Στον ουρανό, στο σύννεφο και στο φεγγάρι...»

Τζένη Καρέζη...

27 Ιουλίου 1992...

Αυλαία...

Σαν σήμερα...

Αλίκη, σαν σήμερα ήταν… Που από την ανοιχτή τηλεόραση του σπιτιού έμαθα ότι έφυγες… Θα 'ταν δέκα παρά το πρωί… Πήρα αμέσως μια αγκαλιά βινίλια και πήγα στο σταθμό… Τραγούδια στη μνήμη σου… Τραγούδια με τη φωνή σου…

Τραγούδησες πολύ, Αλίκη. Και τραγούδησες σωστά. Χωρίς ψεγάδι. Όπως έπρεπε. Δεν είναι τυχαίο ότι για τις ανάγκες ελληνικών ταινιών, αλλά και θεατρικών παραστάσεων έγραψαν τραγούδια για τη φωνή σου οι σπουδαιότεροι έλληνες συνθέτες. Να θυμίσω ονόματα; Κώστας Καπνίσης, Τάκης Μωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Γεράσιμος Λαβράνος, Νίκος Μαμαγκάκης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μάνος Λοΐζος, Δήμος Μούτσης, Γιώργος Χατζηνάσιος, Μίκης Θεοδωράκης, Γιώργος Κατσαρός, Θάνος Μικρούτσικος, Βασίλης Δημητρίου, Σταμάτης Κραουνάκης…
«Ξέρω να μοιράζω καλά πάνω στη μουσική», είχες πει η ίδια στο Σταμάτη Κραουνάκη, θυμάσαι;…

«Τι να παίξει τώρα», Σταμάτη… «Αφού μια μόνο Αλίκη γνωρίσαμε εμείς»...

Αλίκη Βουγιουκλάκη

Σαν σήμερα...

23 Ιουλίου του 1996...

Η αυλαία έκλεισε για πάντα...

«Tι νέοι που φτάσαμεν εδώ…

…H ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο και χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Kι είμαστε νέοι, πολύ

νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ’ ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να ’χουμε, τι να ’χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!»


Στις 21 Ιουλίου του 1928, ο ποιητής Κώστας Γ. Καρυωτάκης επέλεξε να φύγει από τη ζωή… Στην Πρέβεζα…