Η Νατάσσα Μποφίλιου «πατάει Γκάζι»

Στο «Γκάζι»... 24 Ιουνίου...

Τηλέφωνα κρατήσεων:
ΤICKETNET 2108840600
TECHNOPOLIS 2103461589 - 2103475502

Γιάννης Παλαμίδας

Πιτσιρικάς ακόμα, αγόρασε «πιο πολύ από περιέργεια» το «Aladdin Sane» του Ντέιβιντ Μπόουι. Αυτό ήταν! Σ' αυτήν τη μουσική ατμόσφαιρα μένει πιστός μέχρι σήμερα. Από την πρώτη του εμφάνιση με ένα συγκρότημα «συμφωνικού ροκ», τους Apocalypsis, έχουν περάσει τριάντα χρόνια. Κι από το εμβληματικό «Σαμποτάζ» της Λένας Πλάτωνος, είκοσι οκτώ. Όλο αυτό το διάστημα, ο Γιάννης Παλαμίδας παραμένει πεισματικά εκτός συστήματος αλλά εντός μουσικής, μ' ένα πάθος σχεδόν εφηβικό και μια φωνή ανέγγιχτη, λες, από το χρόνο.

Μετράω 30 χρόνια παρουσίας σου στο χώρο της μουσικής, αλλά με πολλές παύσεις. Γιατί;
Λένε πως στα μουσικά έργα οι παύσεις είναι εκείνες που έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. (Γελάει) Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι εταιρειάρχες δεν ήταν και πολύ ενθουσιασμένοι μαζί μου. Με θεωρούσαν μυστήριο τρένο. Και ήμουν, για να κάνω κι εγώ την αυτοκριτική μου. Τίποτα δεν μου άρεσε από όσα άκουγα. Αλλά ήταν αναμενόμενο. Μετά το «Σαμποτάζ», τι να πεις που να μην σου αφήνει ένα κενό;

Kι όσο «εξαφανιζόσουν» τι έκανες;
Μουσική! Κλεινόμουν στο σπίτι μου με τα συνθεσάιζερ, έπαιζα και έγραφα. Έμαθα και μπουζούκι! Ο πατέρας μου, ξέρεις, το είχε καημό. Όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού, με έστελνε σε έναν ξάδελφό του μπουζουξή που έπαιζε σε μαγαζιά, για να μου δείξει. Εγώ δεν ήθελα. Μέχρι και στο δρόμο ντρεπόμουν να κυκλοφορώ με το μπουζούκι στα χέρια. Σ' έναν μεγάλο καβγά το έσπασα κι έφαγα, φυσικά, το ξύλο της... χρονιάς μου. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως δεν πρέπει να έχω παρωπίδες κι αποφάσισα να το αποκωδικοποιήσω.

Πώς βιοποριζόσουν όλα αυτά τα χρόνια;
Αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία. Πέρασα μεγάλες πείνες. Δεν είμαι κι από πλούσιο τζάκι· ο πατέρας μου ήταν οδηγός στα λεωφορεία και η μητέρα μου υφάντρια σε εργοστάσιο. Αν δεν με στήριζαν εκείνοι, δεν ξέρω τι θα είχα απογίνει. Για πολλά χρόνια έμενα σε ένα καμαράκι στην ταράτσα του πατρικού μου σπιτιού και περνούσα με 200 δραχμές τη μέρα -ένα πακέτο τσιγάρα, δηλαδή, κι αυτό ήταν όλο. Μόλις το 1996, όταν άρχισα να δουλεύω ως εκφωνητής διαφημίσεων, μπορούσα να έχω πλέον κάποια χρήματα.

Δεν σου ζητούσαν να τραγουδήσεις σε live;
Έκανα μερικά τέτοια «τσαλαβουτήματα». Πέρασα από κάποια προγράμματα δήθεν «έντεχνα λαϊκά» -έτσι διαφημίζονταν- στην πραγματικότητα όμως ήταν καραμπινάτα σκυλάδικα. 'Eφευγα τρέχοντας. Ήταν μεγάλο σχολείο, όμως, αυτές οι εμπειρίες. Αλλά ακόμα και σε προγράμματα επιπέδου, δεν αισθανόμουν στα νερά μου. Στις συναυλίες της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, για παράδειγμα, με την οποία συνεργάστηκα το καλοκαίρι του 1994, τραγουδούσα τις «Αμφιβολίες» του Λευτέρη Μυτιληναίου. Με φαντάζεσαι;

Να γυρίσουμε πίσω, στην αρχή της διαδρομής;
Πρώτη φορά στη σκηνή βγήκα με ένα συγκροτηματάκι που είχαμε φτιάξει μια παρέα από το Γυμνάσιο, στο Νέο Ηράκλειο. Ελεγα το «Summertime». Σκηνοθετούσαμε τα τραγούδια μας κι αυτό το είχαμε κάνει ψυχεδελικό. Εβγαινα μέσα από ένα φέρετρο! (Γέλια) Μια Κυριακή πρωί που παίζαμε στον κινηματογράφο «Τρία Αστέρια», με άκουσε ο Βασίλης Δερτιλής και μου ζήτησε να μπω στο δικό του γκρουπ, τους Apocalypsis. Έτσι άρχισαν όλα. Το 1979.

Οι εμφανίσεις των Apocalypsis ήταν μάλλον ρηξικέλευθες για την εποχή...
Πράγματι, και μου κάνει εντύπωση πώς το κοινό μάς αποδεχόταν. Έβγαινα άλλοτε με τηλεόραση στο κεφάλι, άλλοτε με μπρούντζινη μάσκα, άλλοτε ντυμένος νύφη κι όλοι οι μουσικοί γαμπροί. Και δεν μας έκραξαν ποτέ. Ούτε στην Αθήνα ούτε στην επαρχία. Μυστήριο πράγμα...

Οι γονείς σου πώς τα είδαν όλα αυτά;
Η μητέρα μου γούσταρε! Της άρεσε να τραγουδάει η ίδια και το είχε απωθημένο που δεν είχε ασχοληθεί. Μου έραβε τα κοστούμια. Ο πατέρας μου δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.

Κι έπειτα, ήρθε το «Σαμποτάζ»...
Στην τελευταία συναυλία με τους Apocalypsis, στο θέατρο Μινώα, με άκουσε η Σαβίνα Γιαννάτου. Και μου είπε ότι η Λένα Πλάτωνος έψαχνε τραγουδιστή. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Είχες τότε συναίσθηση πόσο σημαντικός ήταν ο δίσκος εκείνος;
Όχι, καμία. Ήμουν πιτσιρικάς. Ως έναν τρόπο έκφρασης το έβλεπα μόνο. Δεν με ενδιέφεραν ούτε η δόξα ούτε τα λεφτά. Το λέω ειλικρινά, όχι για να σου κάνω εντύπωση... Σήμερα, βέβαια, αισθάνομαι τυχερός για το «δώρο» αυτό.

Τι έχεις μάθει δίπλα στη Λένα Πλάτωνος;
Μουσική, πάνω απ' όλα. Μου άνοιξε την πόρτα σε έναν άλλο κόσμο, που δεν φανταζόμουν καν ότι υπήρχε. Μέναμε, θυμάμαι, συχνά στο σπίτι της με τη Μαριανίνα (Κριεζή) και τη Σαβίνα και μας ξυπνούσε το πρωί για να μας παίξει άλλοτε Μπαχ κι άλλοτε Σκριάμπιν.

Μια καλή κριτική ή μια πικρή κουβέντα που θυμάσαι από εκείνη την εποχή;
Δεν έδινα τότε και πολλή σημασία. Ελάχιστα έχω συγκρατήσει από όσα γράφτηκαν για το «Σαμποτάζ» όταν κυκλοφόρησε και σήμερα γελάω όταν τα θυμάμαι. «Αυτός δεν είναι τραγουδιστής», είχε γράψει ένας δημοσιογράφος. «Είναι αρνί που το σφάζουνε!» Εδώ που τα λέμε, δεν είχε κι άδικο. Για εκείνη την εποχή τα ακούσματα αυτά ήταν πολύ προχωρημένα.

Αισθάνθηκες ποτέ περιθωριακός;
Ναι. Γιατί; Μήπως δεν ήμουν; Δεν μπόρεσα ποτέ να εξοικειωθώ μ' αυτό που αποκαλούν «μουσική βιομηχανία». Δεν καταλάβαινα πώς μπορεί η μουσική, η έκφραση, το να βγάζεις τα εσώψυχά σου στη φόρα, να αντιμετωπίζεται ως βιομηχανικό προϊόν...

Πώς φαντάζεσαι τους ανθρώπους που εκτιμούν τη μουσική σου;
Δεν θα έχουν κάποια πετριά κι αυτοί σαν κι εμένα; (Γελάει) Αποκλείεται να είναι απολύτως φυσιολογικοί.

Πώς ζεις σήμερα;
Ήρεμα. Σε ένα κτήμα στην Κερατέα. Είχα ένα διαμέρισμα στην πλατεία Αμερικής, αλλά δεν άντεχα πια τους ρυθμούς της Αθήνας. Το πούλησα και βρέθηκα στην εξοχή. Ζω ανάμεσα στις ροδιές, τις ελιές, στα πεύκα, τα κυπαρίσσια. Κι επιπλέον, μπορώ να τραγουδάω -και να ουρλιάζω- όποια ώρα θέλω και οι γείτονες να μη μου φέρνουν την αστυνομία.

Απωθημένα έχεις;
Που δεν έκανα καριέρα; Όχι, ειλικρινά. Χαίρομαι που με έχει ο Θεός καλά και μπορώ ακόμα να τραγουδάω, να βγάζω αυτό που έχω μέσα μου.

Το ταλέντο είναι ευλογία ή κατάρα;
Δεν ξέρω. Και τα δύο ταυτόχρονα, μάλλον. Κάπου κερδίζεις, κάπου χάνεις. Ο Θεός τα έχει μοιράσει έτσι.

Δύο αναφορές στον Θεό ήδη. Πιστεύεις;
Ναι, πιστεύω στην ύπαρξη ενός θεϊκού σχεδίου ώστε να μη διαταράσσεται η ισορροπία της ζωής.

Πόσο υπολογίζεις να διαρκέσει η επόμενη περίοδος σιωπής σου; Δέκα χρόνια, πάλι;
Οχι! Ο χρόνος μετά τα 50 μετράει διαφορετικά. Δεν έχεις πια τα ίδια περιθώρια... Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Από την Οδό Πανός κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ του Γιάννη Παλαμίδα, «Δωρητής Σώματος».

Πηγή: Περιοδικό «Κ».

Νότης Μαυρουδής, «Κλόουν»

«Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να "γεφυρώνω" την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.
Αυτή τη φορά, η Παιδική Χoρωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι' αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου "παιδική αθωότητα" παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου "παιδικότητας" έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ' ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.
Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.
Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.
Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου».

Νότης Μαυρουδής
Aθήνα, Μάρτιος 2009

Ελένη Βιτάλη, «Ζωντανό Κύτταρο»

Κυκλοφορεί...

Θυμάμαι...

...Θυμάμαι

τον τρόπο που μου έσφιγγες

το χέρι

Θυμάμαι

ξημέρωνε και ήταν

καλοκαίρι...

(Στίχοι της Ηρώς, από το τραγούδι της «Μόνη μου»)

«Βυζαντινός εσπερινός»

Με το τραγούδι «Εκεί που σμίγει η δύση κι η ανατολή» αρχίζει ο «Βυζαντινός εσπερινός» του Απόστολου Καλδάρα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1973, με βασικό ερμηνευτή το Γιώργο Νταλάρα και τη συμμετοχή της Χαρούλας Αλεξίου σε τέσσερα τραγούδια: «Βάρα νταγερέ», «Καμπάνα του εσπερινού», «Στην ξενιτιά», «Τα χεράκια μου δεμένα».
Είχε προηγηθεί η «Μικρά Ασία» (1973), ένας πολύ επιτυχημένος κύκλος τραγουδιών του Απόστολου Καλδάρα με τις ίδιες φωνές, σε στίχους, όμως, του Πυθαγόρα.
Στο «Βυζαντινό εσπερινό» ο Απόστολος Καλδάρας συνθέτει τραγούδια πάνω στους δρόμους της βυζαντινής μουσικής παράδοσης. Και το πράττει με συνέπεια και με καθαρότητα προθέσεων, με γνώση και εγκυρότητα. Ο δίσκος μπορεί να παρέμεινε στη σκιά της «Μικράς Ασίας», διατήρησε, όμως, όλα αυτά τα χρόνια τη σημαντικότητά του και την ιδιαίτερη αξία του. Σήμερα, ο «Βυζαντινός εσπερινός» κατατάσσεται στις κλασικές εκδόσεις της εγχώριας μουσικής δημιουργίας.

Και δυο λόγια για τους ερμηνευτές του δίσκου: Όταν κυκλοφόρησε ο «Βυζαντινός εσπερινός», η Χαρούλα Αλεξίου ήταν πρωτόβγαλτη στη δισκογραφία, αφού είχε προηγηθεί μόνο η συμμετοχή της με τρία τραγούδια («Δυο παλικάρια απ’ το Αϊβαλί», «Πήρε φωτιά το Κορδελιό» και «Μαρμαρωμένος βασιλιάς») στη «Μικρά Ασία».
Ο Γιώργος Νταλάρας από τις αρχές του ‘70 είχε, ήδη, κάνει ιδιαιτέρως αισθητή την παρουσία του με τα πρώτα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή στο δίσκο «Να ’τανε το ’21», αλλά και με τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου από τις «Θαλασσογραφίες».

τους έρωτες...

Τον ρώτησε:
«Πως μετράς τους χαμένους έρωτες, τους έρωτες που δεν ηδυνήθησαν;
«Με τις εποχές», του απάντησε…
«Τους συναντώ στο τέλος κάθε άνοιξης να απλώνουν το χέρι τους σε καλοκαίρια που δεν…».

«Μέλισσες»

Επειδή το ’φερε η ακρόαση…

Γιώργος Καζαντζής, cd «Ίσαλος γραμμή»… Σ’ ένα από τα τραγούδια του δίσκου, η -αγνώστων, για μένα, λοιπών στοιχείων- Φωτεινή Βελεσιώτου τραγουδά με μια φωνή τόσο γοητευτικά ακατέργαστη τις «Μέλισσες», σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους της Ελένης Φωτάκη…
Ακούστε την... Η φωνή της θα «γράψει» αλλιώς εντός σας... Έρχεται απ' τα παλιά, χωρίς τίποτα παλιοκαιρίτικο στην ερμηνεία της...

«Στους χτύπους της καρδιάς»

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Καλοκαίρι 2009

Εκεί που χτυπά η καρδιά της, εκεί που συναντιέται με το πάθος της για το τραγούδι, εκεί η Χάρις Αλεξίου θέλει να ταξιδέψει το κοινό της αυτό το καλοκαίρι.
Μόνη της στη σκηνή για δύο ώρες με τους μουσικούς της θέλει να μαγευτεί η ίδια πρώτα με τις μελωδίες και τον λυρισμό τους και να μαγέψει και το κοινό της με τις ερμηνείες της. Οι συναυλίες της θα είναι όπως πάντα ένα από τα ωραιότερα δώρα του καλοκαιριού για τους λάτρεις της φωνής και των τραγουδιών της.
Οι επιλογές από το ρεπερτόριο - θησαυρό που όλοι τραγουδάμε αλλά και ανέκδοτα τραγούδια από την νέα της δουλειά σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας βασισμένο στη μοναδική φωνή και παρουσία της.
Η αρχή θα γίνει στις 15 Ιουνίου στον Λυκαβηττό, σε μία ειδική βραδιά για τους σκοπούς του Συλλόγου Οικογένειας του Θεραπευτικού Προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ.
Kαι ακολουθούν:
22/6 ΚΑΒΑΛΑ (ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ)
24/6 ΘΕΣ/ΝΙΚΗ (ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ)
25/6 ΒΕΡΟΙΑ (ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ)
Σύντομα, θα ανακοινωθούν και οι υπόλοιπες ημερομηνίες.

«Καθρέφτες στο χώμα»

Το νέο βιβλίο του Νίκου Διακογιάννη...

Στα βιβλιοπωλεία...