Η Κυριακή...

«Η Κυριακή είναι παντού Κυριακή. Μια μέρα που ζητάς συμπλήρωμα κι αν δεν το έχεις, ζεις τις προεκτάσεις της πολυεκμεταλλευμένης φαντασίας σου. Πόσες φορές μες σε τόσα χρόνια δεν καταφεύγουμε σ’ αυτήν ζητώντας να μας βοηθήσει; Θα ’λεγα πως αποτελεί την μοναδική Θεότητα της ερημιάς μας. Κι είναι ευτύχημα που εξακολουθώ να ονειρεύομαι καθώς σαν ήμουν παιδί. Το τι, δεν έχει σημασία… Όπως και να το κάμει κανείς, αλλιώς είναι να παρατηρείς τα φαινόμενα του καιρού από μέσα κι απ’ όξω συγχρόνως, σαν θεατής ευαίσθητος και σαν πρωταρχικός εργάτης τους. Αυτή η διπλή θέση περιέχει ένα σπέρμα σχιζοφρένειας. Χρειάζεται τεχνική ακροβάτου και προετοιμασία Μάγου ή Σοφού…».

Μάνος Χατζιδάκις (προς Δημήτρη Βερνίκο)
Πηγή: «Ε».

Μιχάλης Ανδρονίκου: «Απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα»:

Τα όργανα κουρδίζουν… ο μαέστρος ξεροβήχει… «Έτοιμοι; Ησυχία παρακαλώ! Αρχίζουμε!»

και… Ένα ένα τα ζώα ξετυλίγουν την ιστορία τους… Η αλιγατορίνα που είναι ακόμα άσημη αλλά ονειρεύεται να γίνει πρίμα μπαλαρίνα, ο Ρούλης ο ελέφαντας που είναι χοντρούλης και κάνει δίαιτα για τα μάτια της καμηλοπάρδαλης που αγάπησε, ο κροταλίας ο Ηλίας που βρέθηκε στην όπερα της Μασσαλίας, η μαϊμού η Σουλτάνα που το σκάει από το κλουβί της στην Αθήνα για να ξαναβρεθεί ελεύθερη στην Αφρική, ο Φαίδωνας ο βάτραχος που παρά την ασχήμια του είναι πρίγκιπας για την καλή του, ο Άρης ο Λιοντάρης που είναι γεννημένος αρχηγός, το χταπόδι που είναι πάντα στυλάτο, ο Κοσμάς ο κάβουρας που ψάχνει καινούριο βράχο για ν’ αράξει, ο κόρακας ο Αλέκος που βλέπει τα καμένα δάση στην Ελλάδα , η Μάγια η κουκουβάγια η φίλη των ναυτικών και τέλος όλη η αγέλη που αποφασίζει να κατέβει στο δρόμο και να διαδηλώσει! «Δυο πόρτες έχει η Βουλή, ανοίξτε μια και βγείτε, γιατί μπουκάρουν οι τρελοί και τρέξτε να σωθείτε!».
Ένα άλμπουμ με στίχο έξυπνο και μουσική για μεγάλους, για παιδιά κάθε ηλικίας! Η μουσική είναι του Μιχάλη Ανδρονίκου πάνω σε στίχους των: Νίκου Αϊβαλή, Βασίλη Γκίκα, Νατάσας Κακογιαννάκη και Αλέκας Εληώτη. Τραγουδούν ο Γιάννης Λεκόπουλος και η Σίσσυ Κασσάνδρα, ενώ τη Μάγια την κουκουβάγια ερμηνεύει η Μαρία Φωτίου.
Όπως σημειώνουν οι συντελεστές: «Τα τραγούδια αυτά είναι ο καρπός της συνεργασίας μιας όμορφης παρέας, που έζησε και χάρηκε πολύ δυνατές στιγμές κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους. Γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν με πολύ ενθουσιασμό και ιδιαίτερο κέφι απ’ όλους, κάτι που μας οδήγησε στην αυθόρμητη ανάγκη να τα μοιραστούμε πρώτα με φίλους και μετά με όποιον μπορεί να ενδιαφέρεται να ακούσει μια διαφορετική προσέγγιση στο τραγούδι σήμερα. Ελπίζω να το χαρείτε όσο κι εμείς…».

«Σας καλωσορίζουμε!
Μας καλέσανε μια μέρα απ’ τη στεριά, το νερό και τον αέρα
πρόσκληση προσωπική, καθενός η ιστορία ν’ ακουστεί!»

Είναι

Είναι που χαϊδεύω

το σακάκι σου τα βράδια

και φορώ τα χάδια, μαύρα κουμπιά...

Επειδή το θυμήθηκα χτες στο ραδιόφωνο... Στίχοι του Μιχάλη Γκανά για τη «Γελαστή φωτογραφία»...

Από «Τα κορμιά και τα μαχαίρια» της Ελευθερίας...

Αυλαία

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 90 ετών, έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Τετάρτης 4 Φεβρουαρίου, η κορυφαία ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου Αλέκα Παΐζη.
Γεννημένη στην Κρήτη, υπηρέτησε το θέατρο για πάνω από 60 χρόνια, ερμηνεύοντας κορυφαίους ρόλους. Ήταν το 1942 που βγήκε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοανέβηκε στο σανίδι.
Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησε ήταν «Οι Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης» στο Εθνικό Θέατρο, ενώ από τις 29 Μαρτίου θα κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», όπου θα μετουσίωνε σκηνικά τον ποιητικό στοχασμό του Γιάννη Ρίτσου.
Ήταν αγωνίστρια της Αριστεράς και είχε συλληφθεί για την αντιστασιακή δράση της από τους Γερμανούς.

τους φακούς...

Όσο μεγάλωνε, τον ενοχλούσε όλο και περισσότερο η βροχή... Θάμπωνε τους φακούς των γυαλιών του... Κι έκανε τη μυωπία του πιο «υγρή»...

Μάρω Μαρκέλλου, «Κορίτσι για σπίτι»

Κυκλοφόρησε!

Παρέα

...Παρέα μόνο σάς ζητώ
δε θέλω να το συζητώ
δε θέλω αναλύσεις
μην ψάχνετε για λύσεις...

Βγάλτε με μόνο για ποτό
γνωρίστε μου γνωστούς σας
και για τους εαυτούς σας

κρατείστε κάθε συμβουλή...

Το 'γραψε ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και το τραγούδησε η Νατάσσα Μποφίλιου.

Επειδή «παρέα μόνο...».

τη θάλασσα

Αυτό ήθελε πολύ... Να «δει» τη θάλασσα...

Η Ελένη Βιτάλη στα «Νέα»

Βουτάει στο έθνικ με την ίδια ευκολία που τραγουδάει δημοτικά, λαϊκά, έντεχνα. Η Ελένη Βιτάλη επιστρέφει στα live, χωρίς ποτέ να έχει φύγει, όπως λέει. Βραδάκι. Δυο μετανάστες έχουν κολλήσει τα αυτιά τους στη βαριά πόρτα του θρυλικού «Κύτταρου», Αχαρνών και Ηπείρου γωνία. Από μέσα γλιστράει ένας λυγμός. «Μακριά μου να φύγεις» και ο αμανές μοιάζει να βγαίνει από ανθρώπινο ηχείο. Περνώ την πόρτα διακριτικά. Η Ελένη Βιτάλη με τον Χάιγκ Γιατζιτζιάν επί σκηνής σε πρόβα.
Μέσα στα γυρίσματα της φωνής της συμπυκνώνονται τέσσερις δεκαετίες στο ελληνικό τραγούδι και σε όλες του τις εκδοχές. Πάνε χρόνια που ακολουθούσε το θρυλικό της σόι, την οικογένεια Λαβίδα με τ΄ όνομα, στα πανηγύρια όλης της Ελλάδας, έπαιζε ντέφι, μάζευε τη «χαρτούρα» στη θήκη του κλαρίνου, κρατούσε τη σειρά του χορού κι έλεγε και μερικά τραγούδια. Κι όλα αυτά μόλις στα 14 χρόνια της.
«Στο πρώτο πανηγύρι που θα πήγαινα, είχα τόσο μεγάλη χαρά που ειδοποίησα όλες μου τις συμμαθήτριες, αφού ήταν καλοκαιράκι και δεν είχαμε σχολείο. Ήταν στην Παλλήνη, θα τραγουδούσα και θα έπαιζα ντέφι. Πέθανε όμως ο παπάς του χωριού και το πανηγύρι ματαιώθηκε. Ωραία καριέρα ξεκινάω, είπα από μέσα μου, γελώντας».
Με μάνα τραγουδίστρια, πατέρα οργανοπαίχτη και συνθέτη, με δεκάδες συγγενείς μουσικούς, ήταν αναπόφευκτο στο

ΙΝFΟ
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη η Ελένη Βιτάλη στο «Κύτταρο» (Ηπείρου 48 και Αχαρνών, τηλ. 210-8224134).
Συμμετέχουν ο Χάιγκ Γιατζιτζιάν και η Αρετή Κετιμέ.

DΝΑ της να περάσει το «πατάρι». «Μεγάλοι, ξένοι μπλουζίστες έρχονταν και φίλαγαν τα χέρια του πατέρα μου, του Τάκη Λαβίδα, και του κορυφαίου κλαριντζή Τάσου Χαλκιά. Κάπου τότε κατάλαβα τη διαφορά του καλλιτέχνη και του απλού μουσικού». Αν η καριέρα της Ελένης Βιτάλη μοιάζει με αλυσίδα, ένας κρίκος είναι το «κεφάλαιο» Αλέκος Πατσιφάς: «Η κόντρα ήταν έντονη. Απ΄ τα πανηγύρια, να πας σε ένα αντίθετο πράγμα... Για σκέψου, από τσάμικα να πεις το “Άι γαρούφαλό μου”». Μετά έρχονται οι μεγάλες της λαϊκές επιτυχίες με Νικολόπουλο και Σούκα και ο κόσμος προσκυνάει κυριολεκτικά το όμορφο κορίτσι με τα σαρκώδη χείλια και τον ασύγκριτο λυγμό.
Και κάπου εκεί (1989) έρχεται ο δίσκος «Απέναντι μπαλκόνι» σ΄ ένα εσωστρεφές και έντεχνο πείραμα: «Έγινε κατόπιν έντονων πιέσεων φίλων μου. Ρε συ, αυτά τα τραγούδια που έχεις γράψει εδώ και χρόνια δεν τα κάνεις δίσκο; Το 'κανα. Οι αντιθέσεις βέβαια ήταν μεγάλες. Σκέψου ότι την ίδια περίοδο με τον δίσκο είχα ήδη κλείσει δουλειά στο κέντρο “Νταλίκες”. Δύο κόσμοι. Οι παραγωγοί, οι φίλοι είχαν μπερδευτεί, δεν ήμασταν έτοιμοι να δεχθούμε τα πάντα. Κάποια τραγούδια απ΄ αυτό τον δίσκο τα είπε ο Σφακιανάκης κι έγινε της τρελής», συμπληρώνει.
Γιατί απέχεις κατά καιρούς;
«Εγώ δεν έφυγα ποτέ. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Έχασα ήδη ένα με γάλο κομμάτι της ζωής μου σε σχέση με τον γιο μου απ΄ τη δουλειά. Θες να κάνεις καριέρα; Μα, υπάρχει μεγαλύτερη καριέρα απ΄ το να μεγαλώσεις το παιδί σου; Εξάλλου, όλοι αυτοί που είναι κάθε μέρα στην τηλεόραση δεν απέχουν; Γιατί να αισθάνομαι ότι απέχω όταν όλοι αυτοί που “συμμετέχουν” απέχουν απ΄ την πραγματικότητα;»
Έχεις μια μεγάλη ευκολία να περνάς από το ένα είδος μουσικής στο άλλο. Πώς τα καταφέρνεις;
«Μόνο με ευκολία δεν γίνεται. Πολλοί νέοι σήμερα βιάζονται. Θέλουν γρήγορα αποτελέσματα. Πες κορίτσι μου το “αρνάκι άσπρο και παχύ” πρώτα. Εγώ ξεκίνησα 14 ετών. Τι να έκανα; Να παρίστανα τον μάγκα στον Τάσο Χαλκιά, στον Βασίλη Σούκα, στον Λαβίδα, στους μεγάλους του δημοτικού μας τραγουδιού; Περίμενα. Αφέθηκα κι έκανα τη δουλειά μου. Κι έτσι όλα κλιμακώθηκαν μόνα τους».
Τι καινούργιο φέρνεις φέτος;
«Τα τραγούδια που αρέσουν σε μένα, στον Ηaig, στην Αρετή Κετιμέ, αυτά λέμε. Δεν έχουμε καθόλου μπουζούκι. Μου αρέσει ο λαμπερός του ήχος αλλά τώρα ήθελα το ειδικό ανατολίτικο παράπονο που βγάζει το ούτι του Χάιγκ. Επίσης, το πιάνο έχει τον ρόλο του μπάσου, επειδή διαλέξαμε να έχουμε λίγα όργανα».
Κάποτε είπες το «Ανοίχτε τα τρελάδικα». Σήμερα λες «Δεν έχει η τρέλα όρια...» στον νέο σου δίσκο. Υπάρχει η μόδα της «τρέλας». Εσύ γιατί με το τελευταίο σου τραγούδι την αποδομείς τόσο και κρούεις τον κώδωνα του κινδύνου;
«Το ΄νιωσα και το ΄πα. Σε όλους αρέσει να τους λένε τρελούς. Δεν είναι όμως απλά τα πράγματα. Σ΄ ένα είδος κοινοβίου - όπου διάφοροι άνθρωποι ψάχναμε τα κομμάτια μας- γνώρισα έναν μεγάλο μουσικό που είχε τρελαθεί κλινικά. Ρε, τι κάνουμε, είπα. Δεν έχει πλάκα αυτό, θεώρησα χρέος μου να το μοιραστώ».
Υπάρχει σήμερα έντεχνο και λαϊκό; Και αν ναι, πώς τα ορίζει η Ελένη Βιτάλη; «Έντεχνο είναι το κουλτουριάρικο. Έντεχνο είναι να κάνουμε εδώ μια παράξενη νότα, κι ας σου σπάει εσένα τα τύμπανα. Καμιά φορά είναι και ωραίο, όχι όμως να τα ακούς συνέχεια. Ενώ αντίθετα μπορεί να ακούς συνέχεια τη “Συννεφιασμένη Κυριακή” και να μη βαριέσαι. Είναι σαν την αναπνοή σου. Σε κουράζει ποτέ; Λαϊκό υπάρχει σήμερα, αλλά όχι από πολλούς εκπροσώπους. Ο Σωκράτης Μάλαμας, ας πούμε. Είναι φαινόμενο για την εποχή μας ο στίχος της “Πριγκιπέσας”, άκρως υπαρξιακός. Ό,τι γίνεται μέσα μας, τόσο άμεσα δοσμένο, χωρίς κανένα φιλολογικό στοιχείο. Ούτε πουλάκι, ούτε λουλουδάκι. Μη μας μπερδεύετε, κύριοι. Εμένα με πονάει η ψυχή μου για όλα αυτά που γίνονται γύρω. Άμα ακούσω τα πουκαμισάκια τα αμερικάνικα, θα πάθω μελαγχολία».

φέγγει απότομα και λιώνει της Υπαπαντής το χιόνι...

Με αφορμή τον παραπάνω στίχο του Ηλία Κατσούλη, από το «Φλεβάρη των φλεβών» στο «Καλαντάρι» του Παντελή Θαλασσινού...

Και με την εικόνα της Υπαπαντής του Χριστού (τοιχογραφία), από τη Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Ρογκοβού.

Πηγή: «Τα Μοναστήρια της Ηπείρου», Δημήτρης Καμαρούλιας.