ο Τσιτσάνης

Γράφει ο Μάνος Χατζιδάκις:

«Έξι μήνες τυραννιόμουν να βρω αυτό το Κυ - ρια - κή, πριν το Χριστέ και Παναγιά μου… μου φανέρωνε σ’ ανύποπτους καιρούς ο Τσιτσάνης. Κι εγώ έμενα έκπληκτος, γιατί δεν είχα φανταστεί τόση αγωνία για ένα τραγούδι απλό. Είχα την απορία του ημισπουδαγμένου κι αφελούς. Μα όσο μεγάλωνα, τόσο ένιωθα καταλυτική αυτή την εμμονή στις λέξεις συν - νε - φιά ή Κυ - ρια - κή. Σαν ένα βλέμμα διαπεραστικό, που σκίζει εκεί ψηλά τον Ουρανό. Κι ακόμα πιο πολύ, που διαπερνά τον ίδιο το Θεό. Χριστέ και Παναγιά μου».

Ο Βασίλης Τσιτσάνης έφυγε από τη ζωή στις 18 Ιανουαρίου του 1984, την ίδια μέρα της γέννησής του (1917).

Θανάση...

«Θανάση γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά;

για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία...»

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Απόκοσμος».

Από «Τα τραγούδια της αμαρτίας» του Μάνου Χατζιδάκι.

Ιανουαρίου 17, 1838…

Στις 17 Ιανουαρίου τα Ιωάννινα γιορτάζουν τη μνήμη του πολιούχου τους Αγίου Γεωργίου του νεομάρτυρα...

Αντιγράφω από το συναξάρι:

Λοιπόν δι’ αγχόνης ετελείωσεν εις ηλικίαν τριάκοντα ετών, ημέρα Δευτέρα, ώρα πέμπτη της ημέρας, Ιανουαρίου 17, 1838…

Ευχαριστήριο…

Καινούργιο τραγούδι από το συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη και το στιχουργό Γεράσιμο Ευαγγελάτο για τη Νατάσσα Μποφίλιου.

«Ευχαριστήριο»… Το περιμένουμε και δισκογραφικά… Μέχρι τότε, με χαρά το μοιραζόμαστε μαζί σας μόνο στιχουργικά... Εξ' άλλου, έχουμε κατ' επανάληψιν δηλώσει την αγάπη μας και την υποστήριξή μας στο ταλέντο των παιδιών... Έχουν ΛΌΓΟ...

Ευχαριστήριο
Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τι σε φορτώνω;
εσύ, την ησυχία σου…
το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα
να μη χαθεί εκατοστό.
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ.

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες
το σέβομαι…
ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ
καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί.
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, μού είναι αρκετό.

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε
εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο,
κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου.
Με τα καράβια που με πήγαινες να δω
με τα καράβια που με πήγαινες να δω
ταξίδευα…

Κι ας είδε τη ζωή στην τηλεόραση
κι ας διάβασε τα πάντα στα βιβλία
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
ταξίδευα…

Δημήτρης Χορν

Σαν σήμερα, στις 16 Ιανουαρίου του 1998 άφησε την τελευταία του πνοή ο Δημήτρης Χορν. Ο ηθοποιός… Του σανιδιού… Των ερώτων… Της «Οδού Ονείρων»… Του Μάνου Χατζιδάκι… Της Έλλης Λαμπέτη…
Λίγο πριν κλείσει η αυλαία, ο Δημήτρης Χορν συμμετείχε στον «Παίκτη» του Γιώργου Μαρίνου. Με τη φράση «Κι έγινε ο κόσμος σκηνικό, μια νύχτα στο Βοτανικό»…
Μια νύχτα…

Γιάννης Τσαρούχης (1910 – 1989)

«Ένας ακόμη φίλος ζωγράφος. Ιερατική φυσιογνωμία, διάσημος για την επανάστασή του μέσα στον τόπο, εναντίον πάσης βαλκανικής κληρονομιάς και συνηθείας. Μας έμαθε να τρέφουμε σεβασμό στην Κασσιανή, στον Καραγκιόζη και στους Γάλλους εμπρεσσιονιστές. Χορεύει με δικό του τρόπο λαϊκούς χορούς, κι έτσι μας εξωθεί στο να τους αποφεύγουμε...».

Ο Μάνος Χατζιδάκις για το Γιάννη Τσαρούχη.

Από το βιβλίο «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι», εκδόσεις «Ίκαρος».

κερδίζει...

Δεν ξέρω αν το προσέξατε… «Κερδίζει» σε φως η μέρα τα απογεύματα… Τα πρώτα, εμβρυακά έστω, σκιρτήματα της άνοιξης; Ή, μήπως, η ανυπόμονη δικιά μας προσμονή της;

Αρλέτα, «τα παραμύθια μου»

Μου διώξανε τα παραμύθια μου.
Ήτανε λέει αναρχικά.
Ήτανε λεει αντικοινωνικά.
Ήτανε λεει ουτοπικά.
Μου διώξανε τα παραμύθια μου.
Κι αντί γι’ αυτά μου δώσανε
ένα πουγγί με γνώση
και με λίρες, να το χειριστώ,
να γίνω μέλος χρήσιμο κι εγώ.
Άνοιξα το πουγγί. Και ευθύς
πετάχτηκε ένας ανέραστος,
ένας αλαζών, ένας γλοιώδης,
ένας απατεών,
ένας πορνοβοσκός,
ένας φονιάς ψυχών.
Και άρχισαν τα μαθήματα.
Στα πόσα να πυροβολώ,
στα πόσα να υποχωρώ,
πόσα να κλέβω, πόσο να πουλώ.
Έγινα λίγο λίγο χρήσιμη κι εγώ.
Μα κάπου ακόμα μέσα από
το βύθισμά μου, μέσα από
τη χρησιμότητά μου, μέσα από
τη ζάλη μου, με κοροϊδεύουνε
τα προδομένα παραμύθια μου.
Γεμάτα σκόνη κάπου
ξεχασμένα, ζούνε αληθινά –
χωρίς εμένα.

Αρλέτα.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Από πού πάνε για την άνοιξη; Ένα βιβλίο με κείμενα, σχέδια και τραγούδια της Αρλέτας, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Μαρία Δημητριάδη…

Ήταν η φωνή των δημιουργών... Τραγούδησε Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Μάνο Χατζιδάκι, Γιάννη Γλέζο, Γιώργο Σταυριανό, Μιχάλη Τρανουδάκη, Στέφανο Κορκολή, Θοδωρή Αντωνίου... Και τους τραγούδησε σωστά… Ολοκληρωμένα… Με πληρότητα… Με αίσθημα στη σωστή δόση… Με ψυχή… Ήταν η φωνή της «άλλης αριστεράς. Που είδε τον κόσμο σαν έργο τέχνης»…
Την αγαπούσα κι ας μη την είχα δει ποτέ ζωντανά κι ας μην ήταν τα τραγούδια που ερμήνευσε τα τραγούδια της καθημερινότητάς μου…
Ήταν σπουδαία. Ήταν ανυποχώρητη. Ήταν ιδεολόγος. Ήταν μεγάλη φωνή. Ήταν αυτάρκης. Θα μπορούσε να ’χε κάνει μεγάλη καριέρα... Θα μπορούσε να ’χε βγάλει πολλά λεφτά… Θα μπορούσε να ’χε «εξαφανίσει», χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, πολλές συναδέρφους της… Αλλά, προτίμησε να παίξει το παιχνίδι της δισκογραφίας με τους δικούς της όρους... Τους όρους της αλήθειας της...
Κάτω στης μαργαρίτας τ' αλωνάκι, Για την Ελένη, Ήσουνα φεγγάρι, Καημός της φυσαρμόνικας, Ένα πρωινό, Χάρισμά σου αν το βρεις, Εφτά ζωές… τα τραγούδια με τη φωνή της ες αεί στις αποσκευές του βίου μου…

«Δον Κιχώτες»

Ας λέει ο χρόνος
Πως γερνάει η ζωή
Σφυρίζει ο άνεμος
Ακόμα αυτές τις νότες
Τις τραγουδάνε
Μες στις πόλεις
Δον Κιχώτες…

Χρονολογία έκδοσης:
Νοέμβριος 2001

Τα τραγούδια του δίσκου:
Δώρο
Άνθρωπος πέρασε από εδώ
Εφτά ζωές
Ο Τσε στη Νέα Υόρκη (Δον Κιχώτες)
Σώμα βουβό
Το κυπαρίσσι
Η προσευχή της βάρκας
Ο ποταμός Ηριδανός
Όμορφη νύχτα
Αν δεις πράσινο σύννεφο.

Περιεχόμενο:
Δέκα τραγούδια σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου και μουσική του πιανίστα και ενορχηστρωτή Θοδωρή Οικονόμου, που κάνει την παρθενική του εμφάνιση ως συνθέτης. Οι «Δον Κιχώτες» κυκλοφόρησαν από τη «Μικρή Άρκτο» το 2001 και σηματοδότησαν την προσωρινή -δυστυχώς- επιστροφή της Μαρίας Δημητριάδη στη δισκογραφική επικαιρότητα.

Οι «Εφτά ζωές» ηχογραφήθηκαν αργοτερα και από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.