Μια ευχή…

Η νέα χρονιά ας φέρει Υγεία και Αυτογνωσία. Αγάπη προς τον καθένα και Ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Εύχομαι η λογική να μην το βάζει φέτος στα πόδια μπρος στο παράλογο, να βρει μέσα από τον καθένα μας ένα ξέφωτο να ανθίσει και να δώσει πλούσιους τους καρπούς της ειρήνης...

(http://tera-amou.pblogs.gr)

Ο Οδυσσέας Ελύτης για τον κυρ - Αλέξανδρο

«Η λάμψη του… είναι η προβολή ενός εσωτερικού κόσμου απείραγου από τις μικρότητες αλλά γεμάτου καθάριο έρωτα… Σ’ όποια του σελίδα κι αν σταθούμε… καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι γι’ αυτόν η φύση ένα καταφύγιο, μια παρηγοριά, μια ανακούφιση. Ούτε είναι, από το άλλο μέρος, μια δύναμη σκοτεινή και τερατώδης. Είναι ο διαρκής και ακατάλυτος σκελετός που συνέχει την πλάση, μια εγγύηση γι’ αυτό που είμαστε ή που μπορούμε να είμαστε…
Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη και όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στη ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία, όπου θα μπορούσαμε να ’χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό. Αυτό το θα μπορούσαμε είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. Σα να ’χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου…»

Από το βιβλίο «Η μαγεία του Παπαδιαμάντη», εκδόσεις «Γνώση», 1989.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο «άγιος»

«Κοιμήθηκε» στη Σκιάθο, στις 3 Ιανουαρίου του 1911…

Η Κική Δημουλά «Στα άκρα»

Η Κική Δημουλά θα είναι καλεσμένη της Βίκυς Φλέσσα στην εκποπμή της «Στα άκρα» στη ΝΕΤ, τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 2 Ιανουαρίου.

Κική Δημουλά, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα»

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους.
Μονάχα κάτι γκρίζο παλαιό
καινούργιου χρόνου…

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους
μόνο κλειστά μεγάλα γκρίζα παράθυρα
κι ένα φτωχό χιονόνερο που ζητιανεύει χιόνι.


(Από την ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως»)

Καλή χρονιά

Είμαστε ακόμα ζωντανοί, φίλτατοι… Κι αυτό δεν είναι λίγο. Είναι το άπαν… Μνημονεύω αγαπητικά τους απόντες… Και υψώνω το ποτήρι στην υγειά των φίλων, των «ηρώων» -πρωταγωνιστών ή κομπάρσων- στο έργο της καθημερινότητάς μου…
Αλλά και στην υγειά αυτών που θα ’ρθουν πίνω…

Καλή μας χρονιά!
Με υγεία και δύναμη το 2009!!!

Σε λίγο

«ο χρόνος που μετράει

σε λίγο δε θα ’ναι εδώ…»

Διονύσης Σαββόπουλος, «Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου»

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ’ ένα δωμάτιο καπνού
το Θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πως θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει
σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι
σ’ ένα μικρό – μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι συ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

«Rena Fan», Μια ευχή…

Το βράδυ της Παραμονής η Τζέην κι ο Μάικλ μαθαίνουν από την Ωραία Κοιμωμένη για τη Χαραμάδα:
«Ο παλιός χρόνος σβήνει με το πρώτο χτύπημα του ρολογιού κι ο καινούριος αρχίζει με το τελευταίο. Κι ανάμεσα, ενώ ακούγονται οι υπόλοιποι δέκα χτύποι, εκεί βρίσκεται η μυστική Χαραμάδα. Μέσα στη Χαραμάδα βασιλεύει ομόνοια ανάμεσα σ’ όλα τα πλάσματα. Οι αιώνιοι αντίπαλοι συναντιώνται και φιλιούνται. Ο λύκος και το πρόβατο ξαπλώνουν δίπλα δίπλα, το περιστέρι και το φίδι μοιράζονται την ίδια φωλιά. Τα αστέρια χαμηλώνουν κι αγγίζουν τη γη κι οι νέοι και οι γέροι συγχωρούν ο ένας τον άλλο. Εδώ συναντιώνται η νύχτα και η μέρα, το ίδιο και οι πόλοι. Η Ανατολή απλώνεται πέρα ως τη Δύση κι ο κύκλος συμπληρώνεται. Αυτή είναι η στιγμή και το σημείο—η μόνη στιγμή και το μόνο σημείο—όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι για πάντα...»
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς ο Μάικλ ρωτάει:
«Είναι σήμερα η καινούρια χρονιά, Μαίρη Πόππινς;»
«Ναι», είπε εκείνη ήρεμα καθώς ακουμπούσε το πιάτο στο τραπέζι. Ο Μάικλ την κοίταξε με σοβαρότητα. Σκεφτόταν τη Χαραμάδα.
«Θα είμαστε κι εμείς, Μαίρη Πόππινς;» είπε ξεστομίζοντας βιαστικά την ερώτηση.
«Θα είσαστε κι εσείς, τι πράγμα;» ρώτησε εκείνη μ’ ένα ρουθούνισμα.
«Θα είμαστε κι εμείς ευτυχισμένοι για πάντα;» ρώτησε όλο προσμονή.
Ένα χαμόγελο, μισό λυπημένο, μισό τρυφερό, παιχνίδισε απαλά γύρω από το στόμα της.
«Ίσως», είπε σκεφτικά. «Εξαρτάται».
«Από τι πράγμα, Μαίρη Πόππινς;»
«Από σας», απάντησε εκείνη σιγανά καθώς μετέφερε τις τηγανίτες στη φωτιά...

Δυο αποσπάσματα από το κεφάλαιο «Αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» του βιβλίου της P. L. Travers Η Μαίρη Πόππινς ανοίγει την πόρτα (1943). Μετάφραση: Τίνα Πλυτά, εκδόσεις Ποταμός, 1997.

Καλή χρονιά σε όλες και όλους. Εύχομαι να ανακαλύψουμε τη χαραμάδα και να γίνουμε ευτυχισμένοι, για πάντα. Στο χέρι μας είναι, κάτι ξέρει η Μαίρη Πόππινς...

(http://vlahopoulou.blogspot.com)

Καλή Πρωτοχρονιά

Πάει ο παλιός ο χρόνος… Ας τον ξεπροβοδίσουμε χωρίς μιζέριες, γκρίνιες και παράπονα για όσα δεν μπορέσαμε, για όσα δεν προλάβαμε, για όσα δε θελήσαμε, για όσα δεν είμασταν έτοιμοι να πράξουμε… Να τον ξεπροβοδίσουμε μ’ ένα χαμόγελο, ως το δικό μας αντίδωρο στο πέρασμά του απ’ τη ζωή μας…
Κι ας υποδεχτούμε τη νέα χρονιά με πίστη και αισιοδοξία… Για τα καλύτερα που έρχονται…

Καλή Πρωτοχρονιά!

Με υγεία το 2009!!