30 Δεκ 2008

Μια ευχή…

Για τη νέα Χρονιά εύχομαι να πάνε όλα καλά σε παγκόσμιο επίπεδο, να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση που μαστίζει τον πλανήτη και η παγκοσμιοποίηση να πάρει τη μορφή ανθρωπιστικού και οικολογικού χαρακτήρα, έτσι ώστε σε ένα όμορφο και πράσινο πλανήτη να ζουν όμορφα ΟΛΟΙ οι άνθρωποι και όλα τα όντα της χωρίς τις τεράστιες αποκλίσεις που υπάρχουν σήμερα.
Υγεία και ευτυχία σε όλους!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (http://triala.blogspot.com)

«Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ»

«Όλοι εσείς που αγαπήσατε τον ελληνικό κινηματογράφο και τους ανθρώπους του, όταν διαβάζετε κάτι σχετικό (και ιδιαίτερα τις αυτοβιογραφίες τους), να κρατάτε "μικρό καλάθι", γιατί το ίδιο γεγονός ο καθένας το αφηγείται όπως τον συμφέρει, έτσι ώστε να ικανοποιεί το δόλιο το "εγώ" του.
Αυτό ισχύει και για το δικό μου το βιβλίο. Όσο κι αν θέλω να είμαι αντικειμενικός -το θέλω άραγε;- την άποψη που με συμφέρει θα προβάλω. Μικρό καλάθι, λοιπόν. Εμείς οι άνθρωποι του θεάματος είμαστε εγωκεντρικά πλάσματα. Το σύμπαν κινείται πέριξ του εαυτού μας. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, δεν θα καταφεύγαμε σε αυτοβιογραφίες. Εδώ κυρίες προχωρημένης πια ηλικίας, αφού γράψουν για τις δάφνες που έδρεψαν πάνω στη σκηνή, εννοούν να μας ενημερώσουν και για τις δάφνες που έδρεψαν πάνω στις κλίνες. Decadence, όπως θα έλεγαν μερικές απ' αυτές. Όπως και να ’χουν τα πράγματα, διαβάστε μας. Έχουμε γούστο. Άλλωστε μας αγαπάτε. Δεν το ’παμε;»
Λόγια του Γιάννη Δαλιανίδη για την αυτοβιογραφία του «Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Καστανιώτη».

στη Θεσσαλονίκη…

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1923 γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Γιάννης Δαλιανίδης… Ξεκίνησε ως χορευτής, χορογράφος και ηθοποιός στο μουσικό θέατρο, όμως γρήγορα εκδήλωσε την αγάπη του για τον κινηματογράφο. Το 1949 εμφανίστηκε ως ηθοποιός στην ταινία «Δυο κόσμοι». Στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα, λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του ’50, γράφει το σενάριο για «Το τρελοκόριτσο» και σκηνοθετεί τη «Μουσίτσα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το 1961, ο Γιάννης Δαλιανίδης πέρασε την πόρτα της «Φίνος Φιλμ», όπου έμεινε ως το 1977. Πρώτη του ταινία στην εταιρεία του Φιλοποίμενα Φίνου ήταν «Ο κατήφορος» και τελευταία του «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται».
Δούλεψε ακαταπόνητα και επιδέξια, με τέχνη και τεχνική, στα κινηματογραφικά πλατό, γυρίζοντας ασταμάτητα κωμωδίες, κοινωνικά δράματα, αισθηματικές κομεντί και, βέβαια, τις μουσικές κωμωδίες του, αρχής γενομένης από το «Μερικοί το προτιμούν κρύο», εν έτει 1962. Σκηνοθέτησε όλους τους πρωταγωνιστές και τις πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάματος, ανέδειξε νέα πρόσωπα και συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους έλληνες συνθέτες: Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Πλέσσας, Καπνίσης…
Είπε, πριν χρόνια, ο Γιάννης Δαλιανίδης σε μια συνέντευξή του στο Μάνο Τσιλιμίδη και στο περιοδικό «Σινεμά»: «Ζούσα με την επιθυμία να γράψω, να δημιουργήσω, να φτάσω… Να βρίσκομαι στο πλατό. Να γυρίζω ταινίες… Κυνηγούσα τη χαρά της δημιουργίας –όποια ποιότητα κι αν είχε αυτή η δημιουργία… Δεν ένιωσα ποτέ τη δύναμη που ίσως να είχα και πόσοι μπορεί να σκέφτονταν ότι πρέπει να με πλησιάσουν για να πάρουν μια θέση μέσα σε ό, τι έφτιαχνα… Ποτέ δε σκέφτηκα πόσο μισητός μπορεί να ήμουνα από κάποιους… Δικαιολογούσα απόλυτα αυτούς που με αντιπαθούσαν, ιδιαίτερα στο χώρο τον επαγγελματικό. Το χώρο των ανταγωνιστών… Εκείνο που προσπάθησα πολύ –με τις όποιες δυνάμεις είχα, στο κάτω - κάτω της γραφής, ήταν να κρατάω μια ποιότητα. Και αυτή η ποιότητα, κάθε μέρα που περνάει, επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να ξαναγίνουν τέτοιες ταινίες. Η δε αντοχή τους στην τηλεόραση, ύστερα από τόσα χρόνια; Μια αντοχή τρομακτική…».
Ο Γιάννης Δαλιανίδης άφησε ισχυρό το στίγμα του και στη μικρή οθόνη. Τόσο με το μυθικό, πια, «Λούνα Πάρκ» όσο και με μια πλειάδα εύθυμων τηλεοπτικών σειρών, που αγαπήθηκαν από το τηλεοπτικό κοινό. Αλλά και με μεταφορές δύο βιβλίων: το «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή και «Το χρώμα του φεγγαριού» της Αλκυόνης Παπαδάκη, με τη μουσική επένδυση του Σταμάτη Κραουνάκη.

Ο Γιάννης Δαλιανίδης

Ο Γιάννης Δαλιανίδης: Μάστορας μέγας. Έγραψε ιστορία και δημιούργησε μύθο… Εποίησε σινεμά σε χρόνια δύσκολα και στείρα…
Δηλώνω θαυμαστής του ταλέντου του και, τώρα πια, δε ντρέπομαι καθόλου. Σ’ αυτό που έκανε, για το σκοπό που το έκανε και με τον τρόπο που το έκανε, ήταν πρώτος, μακράν των υπολοίπων…

29 Δεκ 2008

Λίγο πριν

Λίγο πριν ανοίξει η αυλαία... Λίγο πριν φωτιστεί η σκηνή... Λίγο πριν αρχίσει το έργο... Το έργο του καινούργιου χρόνου… Μακάρι να μπορούσαμε να δούμε, έστω και με μια κλεφτή ματιά, όλα όσα κρύβονται πίσω από την κλειστή κουρτίνα… Όλα όσα θα ζήσουμε, άλλοτε ως πρωταγωνιστές κι άλλοτε ως κομπάρσοι, τους δώδεκα μήνες της νέας χρονιάς… Μακάρι…
Ή, μήπως, όχι;

«Η σύντομη ιστορία της κυρίας Ειρήνης»

Μου γράφει ο Γιάννης Φιλιππίδης:
η ιστορία μου, για την πρωτοχρονιά. Βλέπεις, μου είναι δύσκολο να εκφράσω μια στεγνή ευχή, χωρίς να στήσω μια ιστορία, εδώ αποκλειστικά για σένα,
μιλώντας για τη μοναξιά, που δεν έχει φύλο, οικογενειακή κατάσταση, ή ηλικία. αλλά περιγράφοντας ένα τέτοιο πρόσωπο, ίσως λάμπει λίγο παραπάνω μέσα από τη σπαρακτικότητά της...
καλές γιορτές φίλε μου...


Σ' ευχαριστώ από καρδιάς... Καλή Πρωτοχρονιά Γιάννη...


Γιάννης Φιλιππίδης, «Η σύντομη ιστορία της κυρίας Ειρήνης»

Η κυρία Ειρήνη, γεννημένη στα δύσκολα χρόνια του ’30 σ’ ένα φτωχό σπίτι, συμπλήρωνε φέτος τα 75 της χρόνια. Στις 27 του Δεκέμβρη. Είχε περάσει χρόνια δύσκολα, βίωσε την Κατοχή, τους δύσκολους καιρούς μετά, σε μια πολυπληθή οικογένεια, με αδέρφια, που σκόρπισαν μετά τον πόλεμο στις πέντε ηπείρους, κάποια απ’ αυτά γύρισαν να ζήσουν τα τελευταία τους στην πατρίδα, κι η ίδια, παντρεμένη από έρωτα [έτσι όπως ένιωθαν τον έρωτα τότε], ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειάς της.
Ευτύχησε να ζήσει πλάι σ’ έναν καλό σύντροφο, έκανε τέσσερα όμορφα παιδιά, αγόρια τα δύο, το πρώτο την έκανε ευτυχισμένη βαφτίζοντας την πρωτότοκη εγγόνα της με το δικό της όνομα.
Ορφανή σχεδόν από πάντα, χήρα πολύ πρόωρα, έζησε και τους θανάτους των αδερφών, των κουνιάδων της, των συννυφάδων έναν έναν, τους ξεπροβόδισε τους τίμησε όπως έπρεπε. Τα παιδιά της, έκαναν τις δικές τους οικογένειες, έστησαν τα δικά τους σπίτια, άλλα στην ίδια πόλη, άλλα λίγο πιο μακριά.
Εκείνη, συνέχισε να μένει στο σπίτι που γεννήθηκε, ένα φτωχό οίκημα με μια τόση δα αυλίτσα, κατάφορτη από γεράνια, κάθε λογής λουλούδια κι ότι λαχανικά υπαγόρευε ο καιρός. Η σύνταξη του συχωρεμένου μικρή, όσο την κράταγαν τα πόδια της, έκανε και μεροκάματα, «η δουλειά δεν είναι ντροπή» έλεγε, και πήγαινε όπου τη φωνάζανε. Άλλοτε μεροκάματα στα χωράφια, άλλοτε σε εποχιακά εργοστάσια, άλλοτε στα σπίτια, ώσπου τα χρόνια πέρασαν κι η αδύναμη καρδιά της την καθήλωσε στο καλύβι της.
Κι όταν ερχόταν ο καιρός να δει τα μαγαζιά της περιοχής της στολισμένα χριστουγεννιάτικα, ένα παραπάνω σφίξιμο την έπιανε. Κλεινόταν στο σπίτι της, κι έπλεκε, μ’ όλη τη μείωση της όρασής της. Συντροφιά είχε τις βελόνες της, την αναμμένη ξυλόσομπα, και την ανοιχτή πάντα τηλεόραση, έτσι για ν’ ακούει κάποιον να μιλάει, από φόβο μη ξεχάσει να μιλάει κι η ίδια.
Δεν είχε παράπονο που, κανένας δε τη θυμόταν σε γιορτή ή γενέθλια, εκτός από την πρωτότοκή της εγγονή, που είχε ένα άλλο «δέσιμο» μαζί της, την επισκεπτόταν μια στις τόσες, φορτωμένη με σακούλες από σούπερ μάρκετ.
«Μη ξοδεύεσαι για μένα» Ρηνιώ μου, της έλεγε, κι ας μη γνώριζε κανένας πώς τρεφόταν την κάθε μέρα που πέρναγε…
Κι όταν πάταγε ο Δεκέμβρης τη μέση του:
«Γιορτιάρες μέρες» έλεγε, κι είχε για όλους μια δικαιολογία που απέπνεε καλή πρόθεση και ψυχή.
Αλλά τα μάτια της τρέχανε σιωπηλά άηχα δάκρυα, που δε χτύπαγε το τηλέφωνό της τις νύχτες που άλλαζε ο χρόνος, ούτε της επόμενες, παρά μονάχα έτσι, μια φορά στις τόσες, που κάποιο παιδί της, την καλούσε να δει αν ζει, ή αν έπαθε κάτι.
Τα τελευταία της χρόνια, πριν εμφανιστεί ο καταρράκτης στα μάτια της, ανέβαινε σιγά σιγά τη δημοσιά, έφτανε ασθμαίνοντας, να πει λίγες κουβέντες με άλλες συνομήλικες, και μετά έπαιρνε ένα ένα τα μνημόσυνα, να μαζέψει κουλουράκια και κόλλυβα, αυτά ήταν τα μοναδικά γλυκίσματα, που συχνά πυκνά αποτελούσαν και τα βραδινά της γεύματα, ελλείψει άλλων πόρων…
Κι όταν τη ρώταγε η μεγάλη εγγόνα της, πώς συνέχιζε να πλέκει, για όποια γειτόνισσα της το ζήταγε, με τη χαμηλή της όραση; «Με την αφή», έλεγε, και κανένας δε την πίστευε. Αλλά συνέχιζε να το κάνει, γιατί όλο και κάποιο πεσκέσι θα της έφερναν, πότε λίγο λάδι, πότε κανένα κιλό φέτα, χωριάτικο τραχανά, όσπρια βραστερά κι άλλα τέτοια.
Ωστόσο, τις νύχτες των γιορτών, λύγιζε.
«Περίσσεψα εγώ παιδιά μου» συνήθιζε να λέει, «περίσσεψα στα χρόνια» κι απέμεινα μοναχή. Αυτά τις μέρες.
Γιατί τις μέρες δε μιλούσε με λόγια. Μονάχα με αναστεναγμούς και δάκρυα που κατέβαιναν από τα μάτια της απροειδοποίητα.

…………………………………………………………….

Ας μην αφήνουμε τους υπερήλικους μόνους, όπως και κάθε μονάχο άνθρωπο τέτοιες μέρες σημαδιακές.
Γιατί, η μοναξιά, αυτές τις μέρες, είναι κάτι που δεν αντέχεται…

γιάννης φιλιππίδης
http://filippidisyannis.blogspot.com/

27 Δεκ 2008

«Ποτέ ο ίδιος»

Σε λίγες μέρες, ένας ακόμη χρόνος, «αλήτης» κι αυτός, «που ανθρώπους κι αγάπες σκορπά», ετοιμάζεται να αποχωρήσει. Φεύγει για πάντα… Χωρίς την παραμικρή δυνατότητα επιστροφής… Ας πάει στο καλό…
«… Μας αφήνει το τηλέφωνό του. Απαντάει πάντα η στενογράφος του: η μνήμη. Ποτέ ο ίδιος» (Κική Δημουλά).

70 χρόνια

Το 2008 συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ημέρα που εξέπεμψε για πρώτη φορά σήμα το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Εβδομήντα χρόνια μετά, η ΕΡΑ επιστρέφει στο Ζάππειο και στο χώρο από όπου μεταδόθηκε η πρώτη εκπομπή με μια μεγάλη Έκθεση που αφηγείται την ιστορία του ραδιοφώνου στην Ελλάδα, από τις 8 Δεκεμβρίου ως τις 30 Ιανουαρίου.
Η έκθεση ξεκινάει μέσα από έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο που αναπαριστά το πρώτο στούντιο της Ραδιοφωνίας, όμοιο με αυτό που εξέπεμψε σήμα το ΕΙΡ στις 31 Μαΐου 1938. Μέσα από την περιήγηση στις αίθουσες της έκθεσης ο επισκέπτης βλέπει παλιά μηχανήματα ήχου, κονσόλες, μικρόφωνα, τεύχη του Ραδιοπρογράμματος, μοναδικές παρτιτούρες, σημαντικές υπηρεσιακές επιστολές και φυσικά πολλά παλιά ραδιόφωνα.
Στο τέλος της περιήγησης του Ζαππείου μια μεγάλη έκπληξη περιμένει τους επισκέπτες της έκθεσης. 5 studio θα διατίθενται για την ηχογράφηση εκπομπών. Με προκαθορισμένα ραντεβού, σχολεία και ιδιώτες θα ζουν την εμπειρία μιας εκπομπής, θα ηχογραφούν με τη βοήθεια των ειδικών και θα φεύγουν με το cd τους. Οι καλύτερες εκπομπές θα βραβευθούν και θα μεταδοθούν στο ραδιόφωνο.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά και ζωντανά, σε μια ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα χωρητικότητας 200 ατόμων, 6 συναυλίες και 5 ραδιοφωνικές μεταδόσεις θεατρικών έργων με τη μορφή αναλογίου.

25 Δεκ 2008

Μια ευχή…

Εύχομαι τα φετινά Χριστούγεννα να κατανοήσουν λίγο καλύτερα οι άνθρωποι- κυρίως αυτοί που έχουν θέσει τον εαυτό του (οικειοθελώς) στη συνέχιση του έργου του Χριστού -τι ακριβώς μήνυμα μας έφερε στη γη .
Ώστε να πάψει η πίστη μας να λιθοβολείται από τύπους Εφρέμ και συσσώρευση περιουσιών της εκκλησίας την ώρα που πάρα πολλοί άνθρωποι δυστυχούν.
Καλά Χριστούγεννα με υγεία και ευτυχία σε όλους.


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (http://triala.blogspot.com)