Δε θυμάται ποια είναι ούτε πώς τη λένε. Θυμάται όμως να μαγειρεύει. Στην κουζίνα ενός ταβερνείου του Κολωνού, ανάμεσα σε μυρωδιές μπαχαρικών και συνταγές ξεχασμένων φαγητών, θα προσπαθήσει να πυροδοτήσει τις αναμνήσεις της και να ξαναβρεί τη βιωματική της μνήμη. Η γεύση της μνήμης ή η μνήμη της γεύσης; Μάστορες και τσιράκια, η θεία Αχτίτσα και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο ζωγράφος Θεόφιλος, ο αγωνιστής του Πολυτεχνείου και ο «Χριστός ξανασταυρώνεται», ο μυστηριώδης Μιχαήλ και ο φύλακας άγγελος Ρούλα, όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, θα της «χαρίσουν» αναμνήσεις και θα τη βοηθήσουν να ξαναβρεί ή να εφεύρει εκ νέου τη μνήμη της.
Αυτοβιογραφική μυθοπλασία, όπου το πραγματικό συγχέεται με το φανταστικό, το «εγώ» γίνεται «αυτή», ενώ οι μικρές καθημερινές χαρές οδηγούν στην ελπίδα και τη λύτρωση…
Άλκηστις Πρωτοψάλτη
«Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί»
(30 χρόνια δισκογραφίας)
Κυκλοφορεί…
Ελευθερία Αρβανιτάκη
«και τα μάτια κι η καρδιά»
Κυκλοφορεί…
«Ο θάνατός του υπήρξε τραύμα στη λειτουργία του κράτους - δικαίου. Εύχομαι να είναι το τελευταίο…» Κάρολος Παπούλιας
«έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…»
Φωτιά… Και μολότοφ… Και δακρυγόνα… Και ΦΟΒΟΣ… Και ΝΤΡΟΠΗ… Και ΟΡΓΗ…
Ελλάδα στα πρόθυρα του 2009…
«Άννα γιατί να σου κρυφτώ
είμαι μονάχος σαν κι εσένα…»
Χρόνια πολλά…
Η Σπείρα - Σπείρα ξεκινώντας τη δεύτερη δεκαετία της, κρατάει το δικαίωμα της πρώτης συμμορίας και με καινούργιους καλλιτέχνες στη φετινή της εξόρμηση, τον Τζερόμ Καλουτά από το Ζαίρ περφόμερ-ράπερ, την ηθοποιό Μαρία Κοσκινά μετάκληση από το «Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος» και το νέο τραγουδιστή Κώστα Μπουγιώτη, ανακοινώνει το φετινό της θέμα: «ALL THAT ΜΠΑΖ», H τελευταία νύχτα του κόσμου.
Μουσική Θεατρική Σκηνή ΑΘΗΝΑΪΣ 2008-2009.
Καστοριάς 34-36 Βοτανικός.
Τηλ. 210 3480000.
Έρχονται Χριστούγεννα…
Τα φωτάκια ανάβουν και πάλι, «σπάταλα» και «αχόρταγα», στα σπίτια και στους δρόμους της πόλης… Ωραία φαίνονται… Άλλοθι γιορτής… Η αλήθεια της, άραγε, που να ’ναι κρυμμένη; Και πόσο θέλουμε, πόσο αντέχουμε να την αναζητήσουμε;
Όπως φεύγεις έτσι κι έρχεσαι… Χωρίς να ξέρεις το «πώς»… και το «γιατί»… Χωρίς πολλές φορές να το έχεις, καν, προγραμματίσει… Όπως μια εκδρομή που δεν έγινε… Όπως μια κουβέντα μ’ ένα φίλο που δε συνάντησες ακόμα… Όπως μια ρίμα σ’ ένα στιχάκι που άφησες μισή…
Δε θυμάται ποια είναι ούτε πώς τη λένε. Θυμάται όμως να μαγειρεύει. Στην κουζίνα ενός ταβερνείου του Κολωνού, ανάμεσα σε μυρωδιές μπαχαρικών και συνταγές ξεχασμένων φαγητών, θα προσπαθήσει να πυροδοτήσει τις αναμνήσεις της και να ξαναβρεί τη βιωματική της μνήμη. Η γεύση της μνήμης ή η μνήμη της γεύσης; Μάστορες και τσιράκια, η θεία Αχτίτσα και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο ζωγράφος Θεόφιλος, ο αγωνιστής του Πολυτεχνείου και ο «Χριστός ξανασταυρώνεται», ο μυστηριώδης Μιχαήλ και ο φύλακας άγγελος Ρούλα, όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, θα της «χαρίσουν» αναμνήσεις και θα τη βοηθήσουν να ξαναβρεί ή να εφεύρει εκ νέου τη μνήμη της.
